Bundit's Blog

ตอบโต้อย่างไรกับคนทางลบ (ตอบคำถามแฟน)

2011-08-10T22:14:00.003+07:00

"คุณบัณฑิตเคยบอกว่า เราเป็นคนควบคุมความคิดของเราเอง ถ้าหากว่า ความคิดหรือ อารมณ์ลบๆ นั้นเกิดจากการกระทำใครบางคนทำให้เราโมโห หรือไม่พอใจ บางครั้ง มันยากต่อการมองให้เป็นบวก คุณบัณฑิตมีคำแนะนำสำหรับการจัดการทางอารมณ์และความคิดของตัวเราเองในขณะนั้นมั้ยคะ"

ผมจะยกตัวอย่างให้เห็นว่า อารมณ์ของเรา ไม่ขึ้นอยู่กับการกระทำหรือวาจาคนอื่น

และการเอาชนะ ก็ไม่ได้เกี่ยวกับความ “ยาก ง่าย” อย่างที่คุณคิดเลยด้วยซ้ำ

ตัวอย่างที่ 1

สมมติว่า ผมขับรถคุยกับครอบครัวอย่างมีความสุข อยู่ดีๆก็มีอันธพาลขับรถมอเตอร์ไซค์มาข้างๆ แล้ว"ยกนิ้วกลาง"ให้

สมมติอีกว่า ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า การยกนิ้วกลางให้คนอื่น มีความหมายว่าอย่างไร
เป็นสัญลักษณ์ของฝรั่ง หรือวัฒนธรรมไหนก็ไม่รู้
ในบางประเทศ อาจหมายความว่า “เอ็งเก่ง” ก็ได้
พูดง่ายๆ...

การยกนิ้วกลางนั้น “ไม่มีความหมาย” สำหรับคุณ
ผมต้องโกรธด้วยหรือ แค่เขาใช้สรีระของร่างกายทำอะไรแปลกๆ กับมือของเขา
คุณเคยคิดไหมว่า มันตลกมาก ที่คนอื่นยกนิ้วกลางให้ แล้วเราต้องโกรธ หรือรู้สึกไม่ดี

เขามีอำนาจมากไปแล้วมั้ง!

เขาลงทุนแค่เลื่อนนิ้วนิดเดียว ก็ทำให้เราขาดความสุขสงบไปได้ชั่วครู่ หรือโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
บางคน สามสี่วันยังกลับมาคิดแล้วโมโหได้เป็นระยะๆ เสียเวลารวมๆกันไปหลายชั่วโมง
เสียสุขภาพจิตอีกต่างหาก
ส่วนเจ้ามอเตอร์ไซค์คนนั้น ขับรถต่อไปอย่างไม่รู้ไม่ชี้
ถ้าเขารู้ว่า เขามีอำนาจขนาดทำให้คุณเสียเวลาเสียสุขภาพจิตได้ขนาดนั้น เขาคงสะใจมาก

ผมไม่มีทางให้คนอื่นมีอำนาจเหนือผมขนาดนั้นหรอก

และคุณก็ไม่ควรให้คนอื่นมีอำนาจเหนือคุณได้

Ignore them! จงเพิกเฉยใส่คนแบบนั้น

สิ่งทางลบที่คนอื่นทำ มัน“ไม่มีความหมาย”สำหรับคุณเลย
จิตวิญญาณของคุณ ใหญ่เกินไปที่จะมาสนใจเรื่องไร้สาระแบบนั้น
คุณมีเรื่องสำคัญๆต้องคิดเยอะแยะ มีความฝันใหญ่ที่กำลังปั้นให้สำเร็จอยู่
ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องเล็กๆ ของคนลบๆ

สรุป สังเกตว่า...
การกระทำหรือวาจาทางลบของคนอื่น ไม่ใช่สาระสำคัญ
สำคัญที่ “ความหมาย”ที่ เราเองเป็นคนให้
เน้น “เราเอง” เป็นคนให้
ฉะนั้น “เราเอง” เป็นคนควบคุม
“เราเอง” ก็เลือกที่จะให้ความหมายใหม่กับมัน ก็หมดเรื่อง

ผมก็คิดซะว่า การยกนิ้วกลาง (หรือการกระทำ วาจาทางลบของคนอื่น) เป็นคำชม
แล้วก็อาจยิ้มตอบ
หรือถ้าจิตวิญญาณคุณสูงส่งมากๆ (วิทยายุทธขั้นปรมาจารย์)
คุณก็ “อวยพร”ให้เขา ส่งความรักให้เขา
แล้วก็รีบกลับไปคิดเรื่องสร้างสรรค์อย่างรวดเร็ว

ตัวอย่างที่ 2 พรุ่งนี้

บัณฑิตตอบคำถาม

2011-07-30T20:59:00.003+07:00

คุณบัญฑิตค่ะ มีคำถามค่ะ
1.คนเราสามารถมีหลายความฝันได้ ใช่เปล่าค่ะ
2.ถ้าสามารถทำ อันหนึ่งสำเร็จ ก็สามารถ วิ่งตามความฝันอันต่อไปได้ใช่เปล่าค่ะ

ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ สำหรับคำตอบ

บัณฑิตตอบ:

มีคนถามผมเรื่องนี้หลายคนแล้ว
ต้องให้ความกระจ่างสักหน่อย

สิ่งนี้มีคนเข้าใจผิดกันเยอะ
ที่เข้าใจผิดอย่างแรงคือคิดว่า
การที่ความปรารถนา หรือความฝันของเราจะเป็นจริงนั้น มันต้องเกิดจากการออกแรงอย่างหนักของเราเพียงอย่างเดียว

ซึ่งไม่จริงแม้แต่นิดเดียว

จักรวาลนี้มีแต่ความมั่งคั่ง
ไม่เคยมี “ข้อจำกัด” สำหรับความฝัน
คุณจะปรารถนาสิ่งที่...
ใหญ่แค่ไหนก็ได้
เยอะแค่ไหนก็ได้

ผมขอย้ำอีกที...
ใหญ่แค่ไหนก็ได้
เยอะแค่ไหนก็ได้

และความฝันบางอย่าง แค่เราตั้งจิต และคิดถึงมันบ่อยๆ
องค์ประกอบของการทำความฝันนั้นให้เป็นจริง จะถูกดึงดูดเข้ามาหาเราเอง

ถ้าเรา ต้องไปทำให้ความฝันแต่ละอย่าง เกิดเองหมดทุกอย่าง
ผลก็คือ...
1. จะมีแต่สิ่งเล็กๆ
2. จะเหนื่อย
3. จะทำได้น้อย ในหนึ่งชีวิต

แต่…

ถ้าคุณรู้จักการใช้พลังแห่งจิตใต้สำนึก
และรู้จัก กฎพ่อและกฎแม่แห่งความโชคดี (ดูหนังสือ 30 วิธีเอาชนะโชคชะตา)
คุณจะ “ออกแรงน้อย ได้ผลมาก”

ด้วยความปรารถนาดี

บัณฑิต อึ้งรังษี

Behind the Scenes filming a MV for HM the King

2011-06-21T13:03:00.001+07:00

Watch the entire music video here

ขอเชิญฟังมินิ-สัมมนาฟรี “คบบัณฑิต” กับบัณฑิต อึ้งรังษี

2011-03-21T16:46:00.000+07:00

วันเสาร์ที่ 2 เมษายน 2554

ผมขอเชิญคนที่รักการพัฒนาตนเอง(เหมือนผม)ทุกคน มาฟังและชมกันครับ

ปีละครั้ง ผมอยากพบปะพูดคุยกับเพื่อนๆ แฟนๆ หรือบุคคลทั่วไปที่รักการพัฒนาตนเองอย่างเป็นกันเอง ตอบคำถาม แจกลายเซ็นหนังสือและซีดี ถ่ายรูปด้วยกัน นำเสนอไอเดียและวีดีโอ พูดแบ่งปันให้ฟังในเรื่องที่ผมสนุก รัก และอยากแบ่งปันกับแฟนๆชาวไทย โดยหวังว่าจะเป็นประโยขน์

เป็นเนื้อหาบางอย่างที่ผมเคยนำเสนอใน Inspirational show ในหลายหัวข้อให้กับองค์กรต่างๆในสี่ห้าปีที่ผ่านมา แบ่งปันให้แฟนๆฟังแบบฟรีๆ (เฉพาะแก่นๆ)

ไม่หวง ถ้าใครอยากนำวีดีโอหรือเทปมาอัดเสียงหรือภาพเพื่อเผยแพร่ ได้เต็มที่
จะมีคุยถึงหนังสือเล่มใหม่ “สำเร็จก่อนใคร” ด้วย (ถือโอกาสเป็นการเปิดตัวแบบเล็กๆด้วยเลย)

แฟนๆคนไหน อ่านแล้วมีคำถามจากหนังสือเล่มไหนทั้ง 7 เล่มของผมก็ตาม มาถามกันได้ครับ จะได้ตอบให้ทุกคนฟังด้วย

อยากให้เป็นบรรยากาศแบบสนุกๆ เหมือนครอบครัวคุยกันที่บ้าน
เป็น Free Preview ของ Inspirational Show ที่ผมอยากทำในอนาคต
เน้นไปที่ความรู้ แต่อยากให้ได้ความบันเทิงด้วย (จะได้จำได้ง่ายขึ้น)
ใครไปงานหนังสือวันนั้น ก็ขอเชิญครับ

หัวข้อที่ผมจะพูดคร่าวๆ

**ทำอย่างไร ประสบความสำเร็จได้เร็วขึ้นและง่ายขึ้น
**“ขี้เกียจ” อย่างไร ให้ถูกวิธี (พยายามหาวิธีที่ง่ายที่สุด ในการบรรลุเป้าหมายได้เร็วที่สุด –ผมทำประจำ)
**ใช้พลังทวีคูณ (LEVERAGE) อย่างไร
**ทำอย่างไร จะหางานหรือสร้างงานที่ตนรัก
**จะรู้ได้อย่างไร ตนมีจุดแข็งอะไร
**ทำอย่างไร พัฒนาการเป็นผู้นำ
**ตัวอย่าง Dream List
**ทำไมคู่ครองจึงเป็นส่วนสำคัญของความสำเร็จในชีวิต
**จะหาคู่ครองที่ถูกต้องได้อย่างไร
**ทำอย่างไร ใช้ดนตรีเป็นส่วนช่วยให้ความสุข และแรงบันดาลใจ
**ฯลฯ (แล้วแต่การสนทนาจะพาไป)

>>มีภาพและวีดีโอประกอบเยอะแยะ ไม่น่าเบื่อ
>>บอกก่อนล่วงหน้า งานนี้จะไม่เป็นทางการมากเหมือนการถูกเชิญไปบรรยายตามบริษัทใหญ่ๆ หรือตอนออกทีวี
>>การแต่งตัว ผมจะขอแต่งแบบสบายๆ แบบมาเจอเพื่อนๆครับ [ขาสั้น แต่ยังหล่อ ;)]

วันเสาร์ที่ 2 เมษายน 2554 เวลา 15.00-16.00 น.
สถานที่ เวทีกิจกรรม Hall A ศูนย์สิริกิติ์ (งานสัปดาห์หนังสือ)
เซ็นหนังสือ & ถ่ายรูป 16.00-17.30 น. (ที่บู้ธซีเอ็ด, V08 โซนพลาซ่า)
ค่าบัตร ฟรี (ขอให้ตรงเวลา)

ดังหรือไม่ดัง

2011-03-06T21:03:00.000+07:00

ผมกับประสบการณ์ใหม่ที่งาน Seed Award

ในฐานะนักดนตรีคลาสสิก น้อยครั้งที่จะมีใครคิดถึงเราว่า "cool" หรือ “เท่ห์”

จริงๆแล้ว คนบางกลุ่มเขา“ไม่คิดถึง”เราเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเท่ห์หรือไม่เท่ห์ พูดง่ายๆ ไม่ให้ความสนใจเลย (ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่)

เป็นเพราะดนตรีฟังกันในวงแคบ นักดนตรีคลาสสิกซ้อมเยอะแต่คนดูน้อย ไม่ค่อยเป็นที่พูดถึงในวงกว้างเท่าไรนัก ยกเว้นจะดังสุดขีดในเวทีโลกจนกลายเป็น Pop Idol อย่าง โยโยมา หรือ Lang Lang (คุณกำลังคิด “ใครอ่ะ”...เห็นมั๊ย ขนาดสุดยอดขนาดนี้คนไทยส่วนใหญ่ยังไม่รู้จักเลย)

“คนบางกลุ่ม” ที่ไม่คิดถึงนักดนตรีคลาสสิกแน่ๆ ก็คือ กลุ่มวัยรุ่นที่กรี๊ดกร๊าดดาราดังๆ หรือนักร้องเกาหลี

คำว่า cool หรือ เท่ห์ ส่วนใหญ่จะถูกเก็บไว้ใช้กับดาราหล่อๆสวยๆ ดังๆ หรือ Rock stars

ผมรู้สึกว่า ตน “cool” ขึ้นมาอีกนิด ก็ตอนถูกเชิญไปประกาศรางวัลให้กับ SEED AWARD ครั้งที่ 6 ไม่กี่วันที่ผ่านมา (3 มีนาคม 2554)

ผู้จัดให้เกียรติผมประกาศรางวัลสองรางวัลสุดท้าย

ผู้ประกาศรางวัลท่านอื่นที่ขึ้นประกาศก่อนหน้าผม พูดชื่อก็ต้องร้อง อ๋อ ในสังคมไทย เช่น คุณมาช่า คุณทาทายัง

ที่ได้พูดคุยเป็นการส่วนตัวคือคุณโดม ปกรณ์ ลัม

ประทับใจในตัวเขามากกับความสุภาพและให้เกียรติ เจอหน้าก็เดินเข้ามาทักทายสวัสดีผมเลย

(บอกตรงๆว่าผมเชยขนาดก่อนหน้านั้นยังไม่รู้จักเขาเลย ขนาดเขาตามผมใน twitter อยู่ด้วย )

แถมยังบอกอีกว่า เป็นแฟนหนังสือผม เล่มที่เขาอ่านคือ “กฎแห่งความโชคดี”

ผมยืนอยู่หลังเวที พอดีประกาศเป็นคนสุดท้าย ก็ได้สังเกตกลุ่มวัยรุ่นที่เป็นคนดู (คงอายุไม่เกิน 22 เป็นส่วนใหญ่) กรี๊ดเสียงดัง

พอพูดชื่อ ทาทายัง ...กรี๊ดดดดด

มาช่า...กรี๊ดดดดด

โดม ปกรณ์ ลัม ...กรี๊ดดดดด

พอถึงคิวผม ผู้ประกาศก็เกริ่นนำซะดี “ต่อไปนี้ท่านจะได้พบกับ วาทยกรไทยคนแรกที่...... บัณฑิต อึ้งรังษี”

ผมได้ยินเสียงความคิดของคนดู ดังจนน่าใจหาย...“ใครอ่ะ”

ตามมาด้วยเสียงปรบมืออย่างสุภาพ

(คิดเข้าข้างตนเองว่า จากบนเวทีคงได้ยินเสียงคนกรี๊ดไม่ค่อยชัด)

พอขึ้นเวที ผมเกริ่นนำว่า

“วันนี้เป็นประสบการณ์ใหม่ของผม เพราะปกติเวลาขึ้นเวทีแสดงคอนเสิร์ต ทั้งผู้ฟังและนักดนตรีลูกวงผม 60-70 คนบนเวที ส่วนใหญ่แล้วอายุเกิน 50 ปี (ในอเมริกาและยุโรป) ไม่ค่อยได้สัมผัสกับคนฟังหนุ่มๆสาวๆ”

เป็นความฝันของนักดนตรีคลาสสิกทุกคน ที่จะเข้าถึงหัวใจของคนรุ่นใหม่ได้

มันเกิดขึ้นในจีน เกาหลี ญี่ปุ่น แต่เมืองไทยยังน้อย

สำหรับผม ดนตรีแนวที่ผมเล่น เข้าถึงใจคนไทยไม่ได้ แต่หนังสือที่ผมเขียนทำได้ก็ยังดี

มันเป็น “โชคดี”ของผมอย่างหนึ่งที่ 5-6 ปีที่ผ่านมา ได้มีโอกาสถ่ายทอดความคิดในรูปของหนังสือให้กับคนไทยรุ่นใหม่

เท่าที่ทราบ ไม่มีนักดนตรีคลาสสิกคนไหนในโลกที่เผยแพร่หนังสือได้เกือบ 500,000 เล่ม

ปกติซีดีของนักดนตรีคลาสสิกแม้ดังๆแบบอินเตอร์ ขายได้ 3000 แผ่นทั่วโลกก็ดีใจแล้ว

ไม่ต้องคิดเรื่องเขียนหนังสือเลย เจ๊งแน่ เพราะคนทั่วไปไม่รู้จัก มีแค่คนในวงการเท่านั้นที่เคยได้ยินชื่อ

การได้เข้าถึงหัวใจคนชาติเดียวกันนั้น เป็นอะไรที่ผมใฝ่ฝันในตลอดช่วงเวลายี่สิบปีที่ทำมาหากินเมืองนอก

นึกไม่ถึงว่า มันจะไม่ได้เป็นในรูปแบบของดนตรีที่เราฝึกฝนมาครึ่งชีวิต แต่กลับเป็นไปในรูปของหนังสือ !

ผมดึงดูดคู่รักคู่ชีวิตมาได้อย่างไร

2010-12-29T06:54:00.002+07:00

ถ้าใครเคยสงสัยว่า คนไทยหน้าตาตี๋ๆอย่างผม สามารถมีแฟนฝรั่งสวยๆได้อย่างไร วันนี้จะเล่าให้ฟังครับ

มันเป็นเรื่องอัศจรรย์พอสมควร

เหตุที่อยู่ดีๆ มีแรงบันดาลใจเขียนเรื่องนี้ขึ้นมา ก็เพราะตอนนี้อยู่อเมริกา ป่วยนั่งดูทีวีมีหนังเรื่อง 50 First Dates โผล่มา ก็เลยดูเล่นๆ

นางเอกชื่อดัง Drew Barrymore ก็แสดงได้ดี และน่ารักมาก

เห็น Drew ในหนังทีไร ไม่ว่าจะเป็น The Wedding Singer, Cinderella, Charlie’s Angel ก็นึกขอบคุณ “กฎแห่งแรงดึงดูด”

เพราะเพื่อนฝรั่งชอบบอกว่า แมรี่หวานใจผม หน้าเหมือน Drew

(ผมโพสต์รูปนี้ไว้ใน facebook ถ้าสนใจดูคอมเม้นต์ คลิ้กที่

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=1765059368923&set=a.1765059328922.110947.1312316376&bcode=K3kQE )

ผู้อ่านเห็นด้วยว่าคล้ายหรือไม่ก็ตาม เรื่องนี้มีที่มาที่ไป

เป็นเรื่องอัศจรรย์ของ “กฎแห่งแรงดึงดูด”

(สำหรับท่านที่ไม่คุ้นกับ Law of Attraction ผมเคยเขียนไว้ในหนังสือ “30 วิธีเอาชนะโชคชะตา” ข้อใหญ่ใจความคือ คุณจะดึงดูดสิ่งที่ตรงกับความคิดส่วนใหญ่ของคุณ)

ตั้งแต่สมัยวัยรุ่น ผมได้เห็นผลของการควบคุมความคิดตนเอง และได้ลองใช้กับหลายเรื่องของชีวิต มาเกือบยี่สิบปี

ไม่ว่าจะเป็นการตามความฝัน การสอบเข้ามหาวิทยาลัย การหาคู่ครองที่ถูกต้อง การได้งานที่ถูกต้อง ฯลฯ

สิ่งอัศจรรย์ได้เกิดขึ้นกับชีวิตมากมาย ชีวิตก้าวหน้าเร็วขึ้น เพราะรู้ถึง “The Secret” อันนี้

โอเค จะเข้าเรื่องแล้วครับ

ตอนปี 1998 ผมเริ่มท้อกับการหาคู่ที่ถูกใจไม่ได้

นึกภาพไม่ออกเหมือนกันว่า หน้าตาของคู่ชีวิตเราควรจะเป็นอย่างไร

เคยทำลิสต์ไว้เหมือนกัน ว่าภรรยาในอนาคตควรจะมีคุณสมบัติอย่างไรบ้าง (3 หน้าเต็มๆ เคยคุยไว้ในหนังสือ “ต้องเป็นที่หนึ่งให้ได้”)

วันนั้น ผมนั่งเครื่องบินไปทำงานต่างรัฐ

บนเครื่องบิน เขาฉายหนังเรื่อง The Wedding Singer ซึ่งเป็นหนังที่ดังมากในอเมริกา

นางเอกเป็นดาราที่ดังมาตั้งแต่เด็ก เช่น จากหนังเรื่อง E.T.

แต่ผมเพิ่งเห็นนางเอกคนนี้เป็นครั้งแรกจากหนังเรื่อง The Wedding Singer

เห็นแล้วก็ดูเหมือนถูกชะตาบางอย่าง

ก็เลยคิดเล่นๆว่า

อือ ถ้าจะมีแฟนฝรั่งสักคน หน้าตาแบบนี้น่าจะใกล้เคียงที่สุด

ถ้าเป็นฝรั่งที่มีบุคลิกคล้ายกับตัวละครในหนังเรื่องนั้น ก็จะทำให้ชีวิตผมยิ่งมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีก

บุคลิกที่ว่า คือ

สดใสร่าเริง มีชีวิตชีวา หน้าตาหวาน ไม่แข็งเหมือนฝรั่งหลายคน

ที่สำคัญ ยิ้มเก่ง หัวเราะง่าย คุยด้วยสนุก และที่สำคัญ ฉลาด

แน่นอน ผมไม่ได้คิดว่า จะพยายามไปจีบ Drew Barrymore

(โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พออ่านประวัติแล้ว แม่สาวคนนี้ก็ไม่เบาเหมือนกัน

เคยเละเทะมาก ช่วงวัยรุ่น คล้ายดาราฮอลลีวู้ดที่ดังมากๆ หลายคน เคยติดยาเสพติด และก่อเรื่องฉาวโฉ่พอสมควร)

แต่แค่คิดสนุกๆว่า

หน้าตาและบุคลิกน่าจะเป็นสไตล์ประมาณแบบนี้

เสร็จแล้วก็ลืมมันไป

ปีต่อมา 1999 ก็ได้ถูกแนะนำให้พบกับสาวฝรั่งคนหนึ่ง ซึ่งเพื่อนที่แนะนำให้เหตุผลที่ต้องการให้รู้จักว่า

เธอเป็นนักดนตรีมืออาชีพเหมือนผม

และพูดภาษาไทยได้ เพราะเพิ่งกลับมาจากการเป็นมิชชันนารี่ที่เมืองไทย

ตอนนั้นผมมีตำแหน่งเป็น Associate Conductor ของ Utah Symphony ในเมือง Salt Lake City ของอเมริกา

ตอนแรกก็ไม่ปิ๊งอะไรมากมายนัก

ตัดสินใจไม่เดทเลยด้วยซ้ำ

แต่ก็ให้ตั๋วฟรีกับเธอ ไปดูคอนเสิร์ตของผม

(รูปข้างล่าง คือคอนเสิร์ตหนึ่งที่แมรี่ไปดู ปีนั้นผมแสดงกว่า 60 คอนเสิร์ตทั่วรัฐ Utah กับวงนี้)

ปรากฎว่า ปีต่อมา ผมก็ได้หมั้นกับเธอซะแล้ว (รวบรัดตัดความเยอะพอสมควร เพราะเรื่องยาว ตอนจีบกัน ไว้ว่างๆค่อยเล่าให้ฟังครับ)

ก็เลยเอาลิสต์คุณสมบัติภรรยาออกมาดู

ปรากฎว่า ตรงทุกข้อ

โดยเฉพาะสองข้อที่สำคัญที่สุด

เธอต้องรักผม และผมต้องรักเธอ (หายากนะ กว่าแค่สองข้อนี้จะสำเร็จผล)

สำหรับคนที่อยากอ่านเรื่องนี้เพิ่ม คงต้องตามไปอ่านที่หนังสือ “ต้องเป็นที่หนึ่งให้ได้”

เพราะผมไม่ชอบเขียนอะไรซ้ำๆ

ประเด็นที่ท่านผู้อ่านนำไปใช้ประโยชน์สำหรับการดึงดูดสิ่งที่ต้องการ รวมทั้งคู่ครองเหมาะ ก็คือ

ความคิดคุณดึงดูด จนวันนี้ ผมยังสงสัยแกมทึ่ง ว่าเป็นไปได้หรือเปล่าที่กฎแรงดึงดูดทำงานดีมากซะจน ดึงดูดคนหน้าเหมือน Drew Barrymore ที่ผมคิดเล่นๆ เข้ามาในชีวิต
ไม่มีอะไร ที่เป็นไปไม่ได้ ก่อนที่คุณจะได้อะไรเข้ามาในชีวิตคุณ สิ่งแรกที่ต้องเกิดก็คือ ในใจคุณต้องคิดว่า มันเป็นไปได้สำหรับคุณ ส่วนใหญ่เราจะคิดว่า คนที่จะได้แฟนสวยๆหน้าตาเหมือนดารา ต้องหล่อหรือสวยมาก เป็นดาราด้วย หรือต้องดัง ต้องรวย หรืออะไรสักอย่าง

คุณอาจเป็นเหมือนผม คือ ผ่านชีวิตวัยเรียนมาด้วยการนั่งมองคนอื่นได้ของดีๆ (เช่น แฟนสวยๆ ความสำเร็จที่น่าทึ่ง เด่นดัง เป็นผู้นำ ฯลฯ) โดยมองไม่เห็นทางเลยว่า ตนเองจะได้แบบเขาบ้างได้อย่างไร

ถ้าคุณเริ่มต้นด้วยการคิดว่า มันเป็นไปได้สำหรับคุณ สิ่งที่จำเป็นเพื่อจะสร้างให้มันเป็นไปได้ จะถูกเปิดเผยให้คุณเอง ผมการันตี

อย่าเครียด ทำให้มันเป็นเรื่องสนุก ทัศนคติที่ถูกต้องคือ ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ไม่เสียใจเพราะเท่าเดิม แต่ได้ก็เป็นโบนัส

สำคัญที่สุด อย่าเครียดแบบ ฉันต้องเอาให้ได้

ผมสังเกตว่า สิ่งดีๆต่างๆที่ผมคิดแล้ว ดันดึงดูดเข้ามาในชีวิตจริงๆ มีลักษณะเหมือนกันอย่างหนึ่งคือ เวลาคิดถึงมันแล้วเรามีความรู้สึกดีๆ สนุก ตื่นเต้น ไม่เครียด

ถ้าสิ่งไหนที่คุณอยากได้ แต่คิดถึงมันแต่ละครั้งแล้วรู้สึกเครียด กดดัน กลัวว่าจะไม่เกิด นั่นเป็นสัญญาณว่า มีบางสิ่งบางอย่างผิดปกติ สิ่งดีๆจะไม่ได้ถูกดึงดูดเข้ามาด้วยความรู้สึกทางลบ (ความกลัวหรือความเครียด)

พัฒนาตนเองเสมอ ยิ่งเรามีคุณค่ามากเท่าไร เราก็จะดึงดูดคนที่มีคุณภาพเข้ามาหาเรามากเท่านั้น และที่สำคัญ สนุกกับการพัฒนาตนเอง ยิ่งคุณสนุกเท่าไรคุณยิ่งอยากทำเพิ่มมากเท่านั้น
เปิดใจว่า สิ่งที่ดีกว่าที่คิด จะมาถึงเราได้ บางครั้งเราอยากได้สิ่งที่ต้องการซะจน สิ่งที่ดีกว่าเข้ามา ก็มองไม่เห็น สำหรับผม เกือบพลาดแมรี่ไปซะแล้ว มองไม่เห็นว่า สวรรค์กำลังส่งคนที่ดีกว่าในลิสต์ของผมซะอีกมาให้ นอกจากแมรี่จะมีครบทุกอย่างในลิสต์แล้ว ยังมี “เกิน”ในสิ่งที่ผมคิดไม่ถึงและไม่ได้ใส่เข้าไปในลิสต์ (แต่ได้แล้วดี) เช่น พูดภาษาไทยได้ เข้าใจวัฒนธรรมไทย จิตใจงดงาม(หาฝรั่งแบบนี้ยาก) ฉลาด (เคยได้ทุนไปเรียนมหาวิทยาลัย Stanford) หน้าเหมือนดาราฝรั่งแต่นิสัยไม่เหมือน (คนที่มาจากครอบครัวที่มีอันจะกินพอสมควร แล้วสมัครใจมาทำงานฟรีช่วยคนยากจนในประเทศโลกที่สาม อันนี้ไม่ธรรมดา อีกอย่าง เป็นคนของศาสนา ฉะนั้นเรื่องเหลวไหลอบายมุขไม่มี ดูลักษณะแล้ว บุคลิกแบบผมไม่น่าจะเข้าได้กับดารา–และเขาก็คงทนผมไม่ได้ด้วย J)

ผมคิดว่า คู่ครองเป็นองค์ประกอบที่สำคัญที่สุดอันหนึ่งของความสำเร็จในชีวิต คุณภาพของคนที่เราได้มาร่วมชีวิตด้วย และคุณภาพของความสัมพันธ์ของเรากับคนๆนั้น จะเป็นตัวกำหนดคุณภาพชีวิตเราทีเดียว

และเป็นความภูมิใจ และความสำเร็จอย่างหนึ่งของเรา ในการที่ได้คนที่มีคุณภาพมาเป็นคู่ชีวิต

ฉะนั้น อย่ายอมรับ (settle for) คู่ครองที่ไม่ได้ทำให้หัวใจคุณเต้นแรง ทุกอย่างเป็นไปได้ทั้งนั้น

คำแนะนำทั้งห้าข้อข้างบนนี้ ใช้ได้กับความฝันของคุณหลายๆอย่าง ไม่ใช่เรื่องคู่ครองอย่างเดียว

ฉะนั้น...

Keep Dreaming และ ฟังเสียงหัวใจตนเอง

เป็นผู้นำ ไม่ใช่การ“แข่งความป๊อปปูล่า”

2010-11-17T21:20:00.009+07:00

Leadership is not a popularity contest

ไม่ต้องห่วงถ้าลูกทีมไม่ชอบคุณ แต่จงห่วงถ้าเขาไม่ “เคารพ”คุณ

ตอนเริ่มอาชีพ ผมเคยคิดแบบผิดๆว่า ผู้นำที่ดีที่สุด คือ ผู้นำที่มีคนชอบมากที่สุด
แต่มีประสบการณ์มากขึ้นถึงได้เรียนรู้ว่า ผู้นำไม่สามารถทำให้ทุกคน happyได้
สิ่งที่สำคัญที่สุดในการตัดสินใจ คือ ทำสิ่งที่ถูกต้อง
นั่นเป็นสิ่งแรก !

ถ้าลูกน้องไม่ชอบคุณ คุณยังทำงานได้
แต่ถ้าลูกน้องไม่ “เคารพ”คุณ คุณทำงานให้ได้ผลไม่ได้!

วิธีหนึ่งที่จะทำให้ลูกทีม “เคารพ”คุณ คือ ตัดสินใจทำสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อส่วนรวม
วิธีหนึ่งที่จะทำให้ลูกทีม “ไม่เคารพ”คุณ คือ ตัดสินใจผิด หรือ ไม่ตัดสินใจ เพราะต้องการทำให้ลูกทีมชอบตัวคุณ

จงจำไว้ว่า ถ้าคุณเป็นผู้นำใหม่ คุณมีอะไรที่ต้อง “พิสูจน์”ตนเองเยอะ
เนื่องจากผมเจอวงใหม่บ่อยมาก จึงเรื่องนี้มากกว่าคนทำงานธรรมดา
ต้องพิสูจน์ตนเองกับคนที่แก่กว่า เก๋ากว่า บ่อยครั้ง

ย้อนไปปี ค.ศ. 1995 ผมได้รับตำแหน่งใหญ่ที่สุดตำแหน่งหนึ่งในอเมริกาสำหรับคอนดักเตอร์รุ่นใหม่
ตอนนั้นผมอายุ 25 ปี
ตำแหน่งที่ได้เป็นสองตำแหน่งควบ คือ ทั้งเป็นผู้อำนวยการดนตรี (Music Director) และคอนดักเตอร์ประจำ แห่งวง Debut Orchestra ในเมืองลอสแองเจลิส

ฉลองงานใหญ่--หนังสือพิมพ์ยักษ์ Los Angeles Times ให้เกียรติผม ลงหน้าปก Arts Section วันที่ 19 January 1997

กับออร์เคสตร้าในนครลอสแองเจลิส ค.ศ. 1996

เป็นตำแหน่งที่มีเกียรติมาก ประสบการณ์จากตำแหน่งนี้ได้ปั้นคอนดักเตอร์ก่อนหน้าผมหลายคนให้กลายเป็น International Star
กว่าจะสอบแข่งแย่งเขามาได้ ก็แทบแย่
ผมต้องใช้ “วิทยายุทธ์”ทุกชนิด เตรียมพร้อมเป็นเดือนๆ คนอื่นเขากลับบ้านช่วงปิดเทอม ผมไม่ยอมกลับ
งานนี้มีค่ามาก เพราะนั่นหมายความว่า ผมจะได้สัญญาแสดงคอนเสิร์ตกับวงออร์เคสตร้าชั้นเยี่ยมของอเมริกา ทั้งหมด 20 กว่าคอนเสิร์ต
(แถมเขายังเอาเงินมาให้ผมใช้อีก ตอนนั้นคิด ทำไมโชคดีอย่างนี้ ได้ทำงานที่ตนรัก แล้วได้เก่งขึ้นด้วย แถมยังมีคนจ่ายเงินซื้อประสบการณ์ให้เราอีก!)
เป็นครั้งแรกที่ผมได้มีวงเป็นของตนเอง และตนต้องตัดสินใจเรื่องที่สำคัญอื่นๆ เช่น การสอบนักดนตรีเข้า (ปีหนึ่งต้องสอบคัดคนเก่งๆกว่า 300 คน) การจ้างคน การไล่คนออก การโปรโมทนักดนตรี ฯลฯ
เป็นบทบาทและความรับผิดชอบที่...บอกตรงๆ...ผมยังอ่อนหัดมาก
อยู่ดีๆ มีลูกน้องเป็นฝรั่ง 60 กว่าคน อายุรุ่นราวคราวเดียวกันหมด แก่กว่าก็มี
เป็นวัฒนธรรมที่ “ไม่คุ้น”ด้วย
เป็นฝรั่ง ก็เป็นวัฒนธรรมต่างจากเราอยู่แล้ว
ฝรั่งแบบลอสแองเจลิส ก็มีวัฒนธรรมอีกแบบหนึ่ง
ผมว่าฝรั่งใน L.A. มีทัศนคติที่ “ข้ารู้ดี” “ข้าอยู่ในเมืองใหญ่ เมืองหลวงแห่งการบันเทิงของโลก” อะไรประมาณนั้น จะไม่ “บ้านนอก” เหมือนคนที่มาจากเมืองเล็ก
ไอ้เราก็เติบโตจากเมืองไทย แถมยังเป็นคนไม่ปกติอีก คือ มนุษยสัมพันธ์ต่ำกว่ามาตรฐานคนไทย (รับตรงๆเลยว่า เป็นคนมีเพื่อนน้อย เพราะชอบสันโดษและกลัวการปฎิเสธ)
ผู้นงผู้นำ ไม่ต้องพูดถึง ตูอยู่คนเดียวดีกว่า สบายใจดี
พวกนักดนตรีในวง ก็มีส่วนหนึ่งที่ก้าวร้าวพอสมควร
เมื่อผมเริ่มงาน ก็มีความอยากที่จะ “ชนะใจ” ลูกน้องที่ต่างวัฒนธรรม และบุคลิกแข็งกร้าวกว่า
อยากให้เขาชอบ อยากให้เขาพูดถึงเราดีๆเวลาลับหลัง
แต่ต้องยอมรับว่า ทำผิดวิธี

ผิดอย่างไร

พยายาม “เกินไป” ที่จะให้ลูกน้องชอบ
พยายามทำตัวเป็นคน “ไม่มีอีโก้” พยายามเป็น “เผด็จการ”ให้น้อยที่สุด ไม่กล้าตัดสินใจ เพราะกลัวไม่ป๊อปปูล่า เลยผลักการตัดสินใจไปที่ “ให้ทุกคนช่วยกันโหวท”ก็แล้วกัน (ดูบทความต่อไป เรื่อง “โต๊ะกลม”ไม่เวิร์ค)
และผมคิดว่า ความผิดพลาดในเรื่องการเป็นผู้นำของผม อาจเป็นความผิดที่เกิดบ่อยสำหรับหลายคนที่เพิ่งเคยเริ่มมีตำแหน่งเป็นผู้นำ
ไม่ว่าจะนำคน 2 คน หรือ 200 คน
นั่นคือ...
ผมแคร์เกินไป ว่าลูกน้องจะชอบผมหรือเปล่า
ผมเรียนรู้ทีหลังว่า การที่ลูกน้องจะชอบหรือไม่ชอบเรานั้น ไม่ควรเป็นสิ่งแรกๆในความคิดของผู้นำ
นั่นเป็น focus ที่ผิด
เพราะคุณกำลังคิดถึง “ตัวเอง” (ฉันจะ popular ไหมนะ)
แทนที่จะคิดถึง 1. งานส่วนรวมต้องดี 2. ทำสิ่งที่ถูกต้อง

คุณมาเพื่อนำทีมนี้ ให้ทำงานสำเร็จลุล่วงอย่างดีที่สุด ไม่ใช่มาห่วงว่า ลูกน้องต้องชอบเราทั้งหมด
ในประสบการณ์ผมเอง และจากการสังเกตคอนดักเตอร์คนอื่น....
เมื่อนักดนตรีเห็นอย่างชัดเจนว่า คอนดักเตอร์ (ผู้นำ) พยายามจนออกหน้าออกตาเกินไปว่า อยากจะให้ลูกน้องชอบ ภาษาอังกฤษเรียกว่า has no backbone (ไม่มีกระดูกสันหลัง)
ภาพจะออกมาในลักษณะเป็นผู้นำที่ “อ่อนแอ”
นักดนตรีจะ ดูถูก และ สูญเสียความเคารพ

ทัศนคตินี้ ดีกว่า....
ในประสบการณ์ผม
เมื่อไรที่เราเลิกห่วงว่าลูกทีมจะชอบหรือไม่ชอบตัวเรา แต่ทำงานของคุณให้ดี โดยคำนึงถึง “ความถูกต้อง”และ ความมีประสิทธิภาพของส่วนรวม
และคุณเป็นตัวของตัวเอง ทำดีกับทุกคน ห่วงใยลูกทีม
ผลลัพธ์จะดีกว่า
ในระยะยาว ลูกทีมคุณจะ “เคารพ”คุณในฐานะคน“มีของ”
ไม่ใช่คนที่ยอมเสียจุดยืน เพื่อให้คนอื่นชอบ
อาจารย์คอนดักเตอร์คนหนึ่งเคยสอนผมว่า...
มันไม่สำคัญที่เขาจะชอบคุณหรือเปล่า แต่มันสำคัญว่า เขาจะ “เคารพ”คุณหรือเปล่า
ถ้าลูกน้องไม่เคารพคุณ คุณทำงานไม่ได้ (แม้ว่าเขาจะชอบคุณ)
ถ้าเขาไม่ชอบคุณ แต่เคารพ คุณยังทำงานได้
(ดีที่สุดคือ ทั้งเคารพทั้งชอบ)

คอนดักเตอร์สมัยก่อน (ช่วง 50-60 ปีก่อน) เป็น “เผด็จการ”กับนักดนตรีมาก
ถึงขนาดตบหน้า ตัดเงินเดือน ไล่ออก กันกลางวงเลยทีเดียว ในขณะซ้อม (ไม่ได้ล้อเล่นนะ พูดจริง คอนดักเตอร์ชื่อ Toscanini มีชื่อเสียงเรื่องนี้มาก)
ตะโกนด่านักดนตรีเหมือนเขาไม่ใช่คน
มีอำนาจมหาศาล นักดนตรีทั้งวงทั้งเกลียดทั้งกลัว
แต่วงมีวินัยและผลงาน เยี่ยมยอด
จนมีคำกล่าวว่า...
“ถ้ามีออร์เคสตร้าวงไหนชอบคอนดักเตอร์ แสดงว่าวงนั้นเป็นวงที่ไม่ได้เรื่อง”

สมัยนี้ ไม่ได้แล้ว
นักดนตรีในอเมริกามีสหภาพแรงงาน คอนดักเตอร์อำนาจหด จะไล่คนออกสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้
ผมเห็นเพื่อนคอนดักเตอร์หลายคนของผมในอเมริกา อนาคตดับหลายคน เพราะไล่นักดนตรีออกแบบไม่มีระบบ
โดนสหภาพฯ เล่นงาน ต่อไปหางานยากมาก

บทเรียน:
1. เราทุกคนอยากเป็นที่รักที่ชอบด้วยกันทั้งนั้น การอยากเป็นที่รักที่ชอบ ไม่ใช่เรื่องแปลก
2. การตัดสินใจทุกอย่างของผู้นำ มีคนได้ประโยชน์ มีคนเสียประโยชน์ ในฐานะผู้นำ คุณต้องตัดสินใจบางเรื่อง ที่ไม่ได้ทำให้ทุกคน happy
3. การที่มีคนชอบคุณในฐานะผู้นำ นั่นเป็น “โบนัส” แต่ไม่ใช่เป็นจุดมุ่งหมายหลัก
4. จุดมุ่งหมายหลัก คือ ทำสิ่งที่ถูกต้องสำหรับทีมคุณ หรือส่วนรวม ไม่ใช่ผลประโยชน์คนที่ใกล้ชิดคุณมากที่สุด คนที่คุณชอบที่สุด หรือคนที่ “บ่น”มากที่สุด ฯลฯ
5. การที่ผู้ตามจะชอบผู้นำ จะมีโอกาสเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติมากกว่า ถ้าผู้นำทำงานของเขาอย่างมีประสิทธิภาพ ตัดสินใจเพื่อส่วนรวม
6. หลักการนี้ ไม่ได้หมายความว่า ผู้นำ “ไม่แคร์”จิตใจผู้ตามเลย ในทางตรงกันข้าม คุณควรจะแคร์ถึงลูกทีมคุณมากๆ เพียงแต่คุณไม่ได้ตั้งเป้าไว้ว่า ต้องให้ลูกทีมชอบ
7. ไม่ต้องห่วงว่า จะมีคนไม่ชอบคุณ เป็นเรื่องปกติ ยิ่งคุณประสบความสำเร็จมากขึ้นเรื่อยๆ จำนวนคนที่ไม่ชอบคุณก็จะมีมากขึ้น (หวังว่า อย่าเยอะนัก)

ยกตัวอย่าง...
ถ้าในทีมคุณ มีคนที่ชัดเจนมากว่าเป็น “ตัวถ่วง” ของทีม
มีทัศนคติทางลบมาก ชอบบ่น ชอบด่า ชอบนินทาเพื่อนร่วมงาน ไม่ยอมทำงาน
หรือ ผลงานต่ำกว่ามาตรฐานมาก หรือทำงานล่าช้า
ทำให้ทีมทั้งทีม ทำงานไม่ได้ หรือก้าวหน้าได้ช้า ผลเสียตกอยู่กับคนอื่นในทีมด้วย
คุณได้เรียกเขามาตักเตือนหลายทีแล้ว ก็ยังไม่ดีขึ้น
คุณอาจจะต้องที่สิ่งที่ไม่ “ป๊อปปูล่า”มากนัก
คือ การหาคนที่ดีกว่า เข้ากับทีมได้มากกว่า มาแทน
แน่นอน คนที่สูญเสียผลประโยชน์ ก็จะไม่ชอบคุณ (นอกเสียจากว่า คุณจะรับมือสถานการณ์นี้อย่างดีมากๆ เช่น ช่วยเขาหางานใหม่ที่เหมาะสมให้)
แต่คนอื่นในทีม จะทำงานได้สบายใจมากขึ้น

ป.ล.
หลังเขียนบทความนี้ ผมสงสัยว่า คนอื่นมีประสบการณ์อย่างนี้หรือเปล่า
ผมจึงลองไป google คำว่า leadership และ popularity contest ดู
ปรากฎว่า มีบทความที่กล่าวถึงเรื่องนี้ 300,000 กว่ารายการ
นักคิดเรื่อง ภาวะผู้นำ มีความเห็นในแนวเดียวกับที่ผมคิด
น่าสนใจมาก ถ้ามีเวลาลองอ่านกันดูครับ

ผู้นำที่ได้แต่สั่ง

2010-11-15T15:41:00.001+07:00

ต่อไปนี้เป็นบทเรียนผู้นำอีกข้อหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้จากการเป็นวาทยกรทำงานกำกับลูกวงฝรั่ง วันแล้ววันเล่า ต่างวงต่างประเทศแทบทุกสัปดาห์

วาทยกรที่ยังอ่อนหัด ปกติเวลาต้องไปยืนอยู่หน้าวงออร์เคสตร้าเป็นครั้งแรก ก็จะมีความกลัวอยู่บ้าง

โดยเฉพาะบางครั้ง ลูกวงแก่และ “เก๋า” กว่าเขาหมด คนในวงอายุรุ่นคุณพ่อคุณแม่ หรือแม้กระทั่งคุณปู่คุณย่า

เขาเพิ่งหัดคอนด้กท์บทเพลงซิมโฟนีหมายเลข 5 ของเบโธเฟ่นเป็นครั้งแรก ทั้ง ๆ ที่ลูกวงอาจจะเล่นกันมาแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยครั้ง

ลูกวงอาจมีชั่วโมงบินมาแล้วเป็นพัน ๆ คอนเสิร์ต แต่ตัวเขาอาจเล่นคอนเสิร์ตไม่เกินสิบครั้ง

แต่ต้องไปยืน “สั่ง” คนแก่กว่าเกือบร้อยคน ในเรื่องที่ตนเองมีประสบการณ์น้อยกว่าเขามาก

และสิ่งหนึ่งที่ “ผู้นำอ่อนหัด” (รวมทั้งตัวผมเองตอนเริ่มฝึกเป็นวาทยกรเมื่อเกือบยี่สิบปีที่แล้ว) ชอบทำพลาดกัน ก็คือ

การ “ได้แต่สั่ง” แต่ไม่ได้สนใจไป make sure ว่า ลูกน้องทำให้ได้ผลอย่างที่เราต้องการหรือเปล่า

และผลแย่ที่ตามมาก็คือ

ลูกน้องก็เรียนรู้ว่า เขาไม่จำเป็นต้องทำตามที่เราบอกก็ได้

ผู้นำก็สูญเสีย authority ลูกน้องไม่เคารพทันที

ยกตัวอย่าง

ถ้าในระหว่างการซ้อมวง คอนดักเตอร์หยุดวงออร์เคสตร้าทั้งวง แล้วบอกคนเล่นฟลุ้ตตัวที่หนึ่งว่า

“ผมอยากให้วลีที่ห้อง 32 โดยให้ช้าลงนิดหน่อยตรงท้ายห้อง” พร้อมทั้งร้องวลีนั้นเป็นการสาธิตให้เสร็จสรรพ

แต่เนื่องจากนักฟลุ้ตคนนั้น อาจเป็นคนแก่ ที่เล่นแบบเดิม ๆ มาเป็นร้อย ๆ ครั้ง กับคอนดักเตอร์อาวุโสมาก ๆ ดังมาก ๆ มาแล้วหลายคน

เข้าทำนอง “ไม้แก่ดัดยาก”

จึงไม่สนใจที่จะฟังเจ้าคอนดักเตอร์หนุ่มคนนี้

เขาคิดว่า “ทำไมเราต้องมาฟังคอนดักเตอร์หน้าใหม่อ่อนประสบกาณ์คนนี้ด้วย (วะ)

เขาเป็นแค่วาทยกรรับเชิญ สัปดาห์หน้าก็เปลี่ยนคนแล้ว

และวาทยกรคนนี้ก็ไม่ได้จ่ายเงินเดือนเรา ไล่เราออกก็ไม่ได้”

พอคอนดักเตอร์หนุ่มอ่อนหัดบอก “โอเค เราเริ่มกันใหม่อีกที แก้ตามที่ผมบอกนะครับ”

นักฟลุ้ตคนนี้ ก็เป่าอย่างเดิมอย่างหน้าตาเฉย

ตอนนี้แหละเป็นตอนสำคัญที่ผู้นำคนใหม่คนนี้ต้องพิสูจน์ตัวเอง

เขามีทางเลือกสองทาง

หนึ่ง หยุดวงออร์เคสตร้าทั้งวง แล้วตอกย้ำในสิ่งที่เขาต้องการกับบุคคลที่ต้องแก้ไข

แต่ก็เสี่ยง เพราะถ้าไม่มีจิตวิทยาในการพูด ก็จะเสิ่ยงต่อการมีศัตรูเพิ่มหนึ่งคน หรืออาจเป็นทั้งวง

ถ้าเป็นอย่างนั้น การทำงานก็จะลำบากมาก สัปดาห์นั้นทั้งสัปดาห์อาจจะกลายเป็น “ฝันร้าย”

หรือ

สอง ปล่อยเลยตามเลย จะได้ไม่เสี่ยงต่อการ “เผชิญหน้า”

แต่ก็เสี่ยงอีก เพราะลูกวงก็จะเรียนรู้ว่า “อ้อ ผู้นำคนนี้ เราไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังก็ได้ เขาไม่มาตามเราหรอก เป็นผู้นำที่อ่อนแอ”

แบบที่สองนี้ อาจไม่เห็นผลร้ายในระยะสั้น

แต่นาน ๆ เข้า ลูกน้องหรือลูกวงก็จะหมดศรัทธาในตัวผู้นำ ทั้งวงออร์เคสตร้าก็จะเริ่มเล่นแบบไม่สนใจผลงาน เละ ๆ เทะ ๆ

ผมเอง กว่าจะเรียนรู้วิธีการแก้ปัญหาตรงนี้ได้ ต้องซื้อมาด้วยประสบการณ์ราคาแพงหลายครั้ง

บางครั้ง ผมหยุดวงออร์เคสตร้าทั้งวง ครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นห้าหกครั้ง เพื่อให้คน ๆ เดียวเล่นให้ถูกต้อง

ซึ่งถ้าเจอคนดี ก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าเจอคนที่อาจจะ “หมั่นไส้” เราอยู่แล้ว ก็อาจมีเรื่องกันได้

ในที่สุดแล้ว ผมคิดว่า ยุทธวิธีที่ดีที่สุดกับแก้ปัญหาแบบนี้ก็คือ

Be firm, but polite. มั่นคง แต่สุภาพ !

เมื่อผมได้มีโอกาสช่วยพี่น้องหาดใหญ่บ้านเกิด

2010-11-12T09:36:00.005+07:00

เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา ผมได้มีประสบการณ์ดีๆ ได้รับใช้คนอื่นบ้าง รู้สึกเศร้าใจที่มีคนไทยได้รับความเดือดร้อนมากมาย พอดีได้ข่าวว่าคุณอาซึ่งก็เป็นคนหาดใหญ่เหมือนผม กำลังจะลงไปหาดใหญ่เพื่อเอาของที่ขาดแคลนไปให้ จึงอาสาลงไปช่วยด้วย เล่าเรื่องด้วยรูปดีกว่า

เพิ่งมาถึงแถวๆที่จะเอาของมาให้ ยืนกับพี่ๆจากสโมสรไลอ้อนที่มาทำงานด้วยกัน รวมทั้งทหารและอาสาสมัครที่รู้ท้องถิ่นที่มาช่วย

เริ่มปั๊ป ฝนก็เริ่มตกทันที ข้างหลังถุงแดงๆ ไม่ใช่ขยะนะ ในถุงเป็นของกินของใช้

ขอบคุณพี่น้องทหารที่มาช่วยครับ

ผมกับแม่

ชาวบ้านที่มารับของ

เป็นการออกกำลังกายที่ดีเหมือนกัน

คุณแม่ผม 60 กว่าแล้ว ยังแข็งแรง

กับทีมสโมสรไลอ้อน บนรถบรรทุกของทหาร คนที่นั่งคือ คุณอา (น้องพ่อ)

หาดใหญ่ ขยะเต็มเมือง

ประสบการณ์นี้ ทำให้ผมได้รู้จักใกล้ชิดกับคนบ้านเกิดมากขึ้น ช้อคพอสมควรที่ได้เห็นความสูงของระดับน้ำ และความรุนแรงถึงตายของน้ำท่วม อยากให้ทุกอย่างกลับสู่สภาพปกติเร็วๆ ท่านผู้อ่านว่างๆ อย่าลืมไปเที่ยวหาดใหญ่นะครับ ช่วยไปอุดหนุนคนทางนั้นบ้าง

ดนตรีเสริมสร้างจินตนาการ Inspire!

2010-11-04T11:40:00.002+07:00

ดนตรีกระตุ้นการทำงานของสมองซีกขวา ซึ่งช่วยสร้างจินตนาการขณะฟังดนตรีสมองจะประมวลข้อมูลโดยใช้สมองทั้งสองซีก โดยประสานสมองซีกซ้าย ซึ่งใช้คิดวิเคราะห์ และสมองซีกขวา ซึ่งเกี่ยวกับการจินตนาการ เพื่อให้ช่วยคุณแก้ปัญหาได้อย่างสร้างสรรค์มากขึ้น รวมทั้งสร้างจินตนาการเพื่อกำจัดอุปสรรคด้านความคิดสร้างสรรค์ และขยายขอบเขตของการรับรู้ให้กว้างขวางมากขึ้น

Music is processed by both sides of your brain. This means that music helps you coordinate right-brain creativity and intuition with left-brain logic and analysis. This kind of cooperation between the two hemispheres in your brain allows you to become a better problem solver, a more creative thinker and a more perceptual and imaginative person.

ดนตรีแนะนำ Beethoven: Symphony No. 9, Ode To Joy
ฟังได้ในแพนซีดี INSPIRE

อัลบั้ม FOCUS: Pachelbel Canon in D

2010-09-05T14:55:00.004+07:00

เพลงที่ป๊อปปูล่าที่สุดเพลงหนึ่งในโลกดนตรีคลาสสิก ทำนองได้ถูกนำไปใช้ในดนตรีป๊อป ร้อค และประเภทอื่นอีกมากมาย รวมทั้งในภาพยนตร์ ทีวี หนังโฆษณาหลายชิ้น (ตรงนี้และอื่นที่ที่มีดอกจันให้ทำเป็น footnote ครับ *ที่ดังๆในเมืองไทยก็มีโฆษณา Panteen ที่หลายคนชอบ หาดูได้ใน youtube หาโดยใช้คำ “extraordinary pantene commercial”) ในอเมริกาก็ได้ยินประจำในงานแต่งงาน นักดนตรีเล่นเครื่องสายอาชีพในอเมริกาเล่นเพลงนี้จากความจำได้หมด เพราะทุกครั้งที่ถูกจ้างไปเล่นในงานแต่งงานก็ต้องเล่นเพลงนี้
รู้ไหมครับ ทำไมเพลงถึงชื่อ CANON ไม่ใช่ปืนใหญ่ (CANNON) นะครับ แต่คำว่า แคนนอน เป็นชื่อของเทคนิคการแต่งเพลงอย่างหนึ่งซึ่งเรียบง่ายแต่น่าทึ่ง สมมติมีคนเล่นสามคน ทุกคนจะเล่นโน้ตแนวเดียวกันหมด แต่มีข้อแม้ว่า ต้องเข้ามาไม่พร้อมกัน
ยกตัวอย่าง...
0:00 เบสเริ่มก่อน เสียงเบสยังไม่นับเป็นแนวแรก สังเกตว่า เบสเล่นทำนองซ้ำไปซ้ำมาทั้งเพลง - ตรง 0:15 ก็เริ่มใหม่ – อีกทีที่ 0:30 – อีกที่ 0:45 และต่อไปทุกๆ 15 วินาทีจนจบเพลง (*อาจมีคลาดเคลื่อนไปสักวิสองวิ เพราะเล่นด้วย “มนุษย์” ไม่ใช่คอมพิวเตอร์ครับ) อือ ใครเล่นเบสนี่สบายเลย
0:15 ไวโอลิน #1 เข้ามา เล่นทำนองหลัก เบสก็ยังคงเล่นต่อไป
0:30 ไวโอลิน #2 เข้ามา เล่นทำนองหลัก (ในขณะที่ ไวโอลิน #1 และเบสก็ยังเล่นอยู่)
0:45 ไวโอลิน #3 เข้ามา เล่นทำนองหลัก (ในขณะที่ ไวโอลิน #1, 2 & เบส ก็ยังประสานกันอย่างไพเราะ)
...สังเกตต่อเองครับ เข้าใจระบบกันแล้ว นายพาเคลเบลของเราเริ่มออก “ลวดลาย” มากขึ้น แต่นี่เป็นเหตุผลว่า ฟังเพลงคลาสสิกยิ่งหลายรอบยิ่งเพราะ เพราะมีอะไรใหม่ๆ ให้พบเสมอ อย่าลืม enjoy the music นะครับ นั่นสำคัญที่สุด ไม่จำเป็นต้อง “คิดมาก” หลายคนคิดว่า ต้องมีความรู้ถึงจะชอบดนตรีคลาสสิกได้ ผมคิดว่าความรู้เป็น “ส่วนเสริม” แต่ถ้าดนตรีไม่ “กินใจ”คนในระดับอารมณ์ตั้งแต่แรกฟังแล้ว ความรู้เพิ่มขึ้นก็ไม่ช่วย

แนะนำให้เอนหลังสบายๆฟัง หาเครื่องเสียงดีๆถ้าเป็นไปได้ หรือใส่หูฟังอย่าให้ใครกวน คุณจะเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง “โลกของเสียง”
เพลงนี้มีเว็บไซท์เป็นของตนเองชื่อ www.Pachelbelcanon.com ใครสนใจไปหาข้อมูลเพิ่มเติมที่นั่นได้ ใครอยากได้โน้ตเพลงฟรีไม่ว่าจะเวอร์ชั่นสำหรับเครื่องดนตรีไหนก็มีฟรีในอินเตอร์เน็ตโดยเฉพาะที่ International Music Score Library Project
ใครอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติมเป็นภาษาไทย ไปที่ http://th.wikipedia.org/wiki/แคนอนของพาเคลเบล แต่ลิงค์wiki ภาษาอังกฤษมีข้อมูลมากกว่า

คู่มือการไช้ดนตรีคลาสสิค

2010-09-05T14:24:00.003+07:00

ฟรี Mini-สัมมนา “ใช้ดนตรีเพิ่มศักยภาพเด็ก”

2010-07-27T17:05:00.007+07:00

โดย บัณฑิต อึ้งรังษี

วันสาวร์ที่ 31 ก.ค. 2553 13:00 น.

ร้าน ซีเอ็ดบุ๊คเซ็นเตอร์ แฟชั่น ไอส์แลนด์ (ชั้น 3)

จากประสบการณ์จริง คอนดักเตอร์คุณพ่อลูกสามจะมาให้ความรู้เกี่ยวกับการใช้ดนตรีเพื่อเพิ่มศักยภาพของลูกคุณ ทั้งEQ และ IQ

ประเด็นที่สำคัญ เช่น
•ทำไมดนตรีถึงเป็นแกนหลักสำคัญในการพัฒนาศักยภาพสมองและอารมณ์เด็กและทารก
•ทำไมดนตรีจึงเพิ่มพูนศักยภาพการเรียนในวิชาอื่นๆด้วย
•ตัวอย่างงานวิจัยที่สำคัญของต่างประเทศ เกี่ยวกับดนตรีกับสมอง
•เลือกเพลงที่ถูกต้องให้ลูกฟัง
•ทำอย่างไร คุณพ่อคุณแม่จะได้แฮ้ปปี้อารมณ์ดีด้วยขณะเปิดคลาสสิกให้ลูกฟัง
•การหาฟังเพลงคลาสสิกดีต่อลูก และ “ง่าย” สำหรับพ่อแม่ทำอย่างไร
•ตอบคำถามที่ผู้ฟังสงสัย•แนะนำซีดีสำหรับเด็ก ซีรีส์ “ขาสั้นคลาสสิก” & PROJECT SMART MUSIC
•ฯลฯ

แถม...
พบคุณแมรี่และลูกสาว"สามใบเถา"
คุณบัณฑิตแจกลายเซ็นต์หนังสือและซีดี

เตรียมพบกับ "ขาสั้นคลาสสิก" เร็วๆ นี้ครับ

2010-06-28T17:11:00.003+07:00

เพื่อน ๆ ช่วยผมเลือกปกโปสเตอร์ "ขาสั้นคลาสสิก" หน่อยครับ ขอบคุณครับ

2010-06-25T16:05:00.013+07:00

ช่วยโวทในช่อง comment ครับ

1

ช่วยโวทในช่อง comment ครับ

New things to come...

2010-05-26T22:25:00.003+07:00

We are in the middle of improving this blog in order to bring more good things to you. I will be posting ideas, music and information to make this blog useful and interesting for you. Keep checking back here for lots of good things from the Bundit Channel.

ประโยชน์ของดนตรีคลาสสิก

2010-04-26T16:29:00.000+07:00

ตอนที่ 1: ดนตรีกับสมองซีกซ้ายและขวา

เมื่อเราฟังดนตรี สมองซีกซ้ายและขวาจะทำงานร่วมกัน โดยเมื่อเราได้ยินเสียงดนตรี สมองซีกขวาจะทำหน้าที่รับรู้ว่านี่คือเสียงดนตรี ในขณะเดียวกันเมื่อเรารู้สึกซาบซึ้งในเสียงดนตรีนั้น สมองซีกซ้ายและขวาจะทำงานพร้อมกัน

เสียงดนตรีจะช่วยให้เกิดพัฒนาการสร้างเส้นใยสมอง และเพิ่มทักษะทางความคิดอย่างมีเหตุผล รวมถึงการให้เหตุผลเชิงมิติสัมพันธ์ คือการกระตุ้นจินตนาการที่สามารถถ่ายทอดออกมาเป็นรูปภาพหรือสิ่งของที่จับต้องได้ เช่นงานสถาปนิก ดีไซน์เนอร์ ฯลฯ และการพัฒนาทักษะด้านภาษา คณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ อีกด้วย

งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ

2010-04-08T15:51:00.000+07:00

งาน 5 ธันวา 52 The Greatest of the King The Greetings of the Land

2009-12-28T12:44:00.001+07:00

งาน 5 ธันวา 52 บัณฑิต อึ้งรังษี คอนดัก (3:55)

2009-11-19T10:25:00.000+07:00

ในงาน 5 ธันวา 52 พบกับวงออเครสตร้าระดับโลก ควบคุมวงโดยบัณฑิต อึ้งรังษี ตั้งแต่เวลา 19:00 เป็นต้นไป ณ.พระที่นั่งอนันตสมาคม ลานพระราชวังดุสิต (ลานพระรูปทรงม้า)

หนังสือดี ดนตรีดีๆ เปลี่ยนชีวิตผม

2009-10-07T14:25:00.000+07:00

พบกับผลงานใหม่ล่าสุดหนังสือ "ดนตรีดีๆไม่มีกระได" และ ซีดี "The Magic Of Mozart"

2009-09-30T09:01:00.000+07:00

วันศุกร์-เสาร์ที่ 23-24 ต.ค. บัณฑิต พร้อมแจกลายเซ็นให้แฟนคลับที่บูธซี เอ็ด ตั้งแต่เวลา 12.30-14.00น./ศุกร์เสาร์ 23-24 ต.ค. ตั้งแต่เวลา 15.00-16.00 น.ที่บูธบันลือสาส์น ณ งานมหกรรมงานหนังสือครั้งที่ 14 ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิต์

เพลงคลาสสิคแก้ความยากจน ตอนที่ ๒ กท ธุรกิจ 17 มค 51

2009-09-01T09:19:00.000+07:00

เพลงคลาสสิคแก้ความยากจน ตอนที่ ๒ กท ธุรกิจ 17 มค 51 ปรับปรุงแก้ไขแล้ว
ดนตรี “เปลี่ยน”ชีวิต
(บทความตอนที่ ๑ เกี่ยวกับ El Sistema หรือ The System ของประเทศเวเนซูเอล่า)
ขอน้อมระลึกถึง พระมหากรุณาธิคุณ สมเด็จพระพี่นาง
(สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์)

ในสายตาของคนส่วนใหญ่ ดนตรีคลาสสิกคือ “กิจกรรมยามว่างของคนมีสตางค์” ต้อง “ปีนบันได”ขึ้นไปฟัง และต้องมีฐานะพอสมควรที่จะเรียนได้
ผมเองก็เคยคิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่ต้องยอมรับว่าตนเองคิดผิดอย่างถนัด !
และผมเชื่อมั่นว่า คนยากจนกว่า ๔๐๐,๐๐๐ คนของประเทศเวเนซูเอล่า ที่ได้ผ่านโครงการ El Sistema ของประเทศนั้น จะยืนยันว่าคนทั่วโลกคิดผิด
เด็กยากจนเหล่านี้เล่นดนตรีคลาสสิกเก่งมาก ๆ พออายุ ๑๕ – ๑๖ ปี บางคนเล่นได้เทียบเท่าหรือเก่งกว่ามืออาชีพแล้ว เล่นเพลงยาก ๆ ได้เหมือนผู้ใหญ่อายุแก่กว่า ๒ หรือ ๓ เท่า
คำว่า โมสาร์ท เบโธเฟ่น ไชคอฟสกี้ เป็นที่พวกเขาใช้อยู่ทุกวัน
การเล่นดนตรีเป็นกลุ่ม เป็นกิจวัตรประจำวัน
ที่น่าสนใจคือ เด็กเหล่านี้ มาจากครอบครัวที่ยากจนที่สุดของประเทศเวเนซูเอล่า !

นายเลนนา อคอสต้า อายุ ๒๓ ปี เป็นนักดนตรีที่เก่งที่สุดคนหนึ่งของโครงการ El Sistema นี้
ก่อนที่เขาจะได้โอกาสเข้ามาอยู่ในโครงการนี้เมื่อหกปีก่อน เขาได้เข้าสถานพินิจ (correctional facility) มาแล้วเก้าครั้ง เพราะการใช้ยาเสพติดอย่างหนักและการปล้นชิงทรัพย์
ขณะที่สถานพินิจนั้นได้ปฏิเสธคำขอร้องของเขาที่จะกลับไปเข้าโรงเรียน วงออร์เคสตร้าเยาวชนของโครงการ El Sistema ก็ได้ให้เครื่องดนตรีคลาริเนตแก่เขา และเรียกเขาให้มาเล่นในวง
ขณะนี้ หกปีให้หลัง เขาเลี้ยงชีพได้โดยการสอนที่โรงเรียนดนตรี และกำลังเตรียมที่จะเล่น คลาริเนตคอนแชร์โต (เดี่ยวคลาริเนตร่วมกับวงออร์เคสตร้า) ของโมสาร์ต
เขากล่าวว่า “ชีวิตผมเปลี่ยนไป เมื่อตอนที่ El Sistema ให้คลาริเนตกับผม พวกเขาได้ช่วยให้ผมกลับตัว El Sistema เป็นเสมือนครอบครัว และบ้าน”

“ในประเทศเวเนซูเอล่า เราเปลี่ยนความเชื่อเก่า ๆ ที่ว่า คุณต้องมาจากคนชั้นสูง ถึงจะเรียนไวโอลินได้” คาร์ลอส ซีดาน ผู้อำนวยการของโรงเรียนดนตรีแห่งหนึ่งของ El Sistema ได้เล่า
“เด็ก ๆ นักดนตรีเหล่านี้ ไม่ได้รับอนุญาติให้นำเครื่องดนตรีกลับบ้าน เพราะความเสี่ยงที่เครื่องดนตรีจะถูกแย่งขโมย เด็ก ๆ บางคนมาเรียนปวดหัว เพราะครอบครัวของเขาไม่มีเงินซื้ออาหารมารดาของเด็กสีห้าคนจากโรงเรียนนั้น ได้ถูกยิง เด็กหลายคนก็เป็นเด็กกำพร้า มีการต่อสู้ระหว่างแก๊งค์ตลอดเวลา ตำรวจก็แย่มาก ๆ บางทีแย่กว่าพวกแก๊งค์อันธพาลนั้นอีก ครั้งที่แล้วก็ได้ยิงเด็กสองสามคน”
แต่เด็กเหล่านั้น เมื่อเขาได้มีโอกาสแสดงดนตรี เขาก็เป็นความภูมิใจของชุมชน และเป็นแรงดลใจให้ผู้ปกครองเรียนรู้เพิ่มเติมขึ้นเกี่ยวกับคีตกวี (นักแต่งเพลงคลาสสิค) ที่สำคัญของโลก
เด็กชายลูซ วัยเก้าขวบเล่าว่า “ผมอยู่ที่นี่ (เล่นกับวงออร์เคสตร้า) ยังดีกว่าอยู่บ้าน ที่บ้านผมก็ไม่ได้ทำอะไร นั่ง ๆ นอน ๆ เป้าหมายไม่ใช่ดนตรีครับ แต่เป็นวินัย ความเคารพซึ่งกันและกัน ความสำเร็จโดยการทำงานแบบเป็นทีม และไม่เคยละทิ้งความเป็นเลิศ”
ความสำเร็จของ El Sistema เป็นสิ่งที่น่าคิด น่าเลียนแบบในสังคมไทยมาก ทั้งยังเป็นการกระทำที่จะตอบสนองเจตนารมณ์ของสมเด็จพระพี่นางฯ ที่จะส่งเสริมทั้งดนตรีคลาสสิก และเด็กด้อยโอกาสต่าง ๆ เป็นการพัฒนาทั้งสองสิ่งขึ้นมาพร้อม ๆ กัน
ถ้าท่านต้องการชมภาพนิ่งหรือหนังเกี่ยวกับ El Sistema หรือต้องการอ่านเพิ่มเติม ลองใช้ google หาโดยใช้คำว่า “El Sistema Venezuela” (ถ้าต้องการดูการแสดง เลือก link ที่เป็น youtube) หรือไปที่เว็บไซท์ของ CNN ที่ www.spiritof.info/music ซึ่งเป็นสารคดีที่น่าสนใจมาก

บัณฑิต อึ้งรังษี เป็นวาทยกรระดับนานาชาติ สำหรับผลงานเขียนเพิ่มเติม ติดตามได้ที่หนังสือใหม่ “๓๐ วิธี เอาชนะโชคชะตา” สำหรับงานสอนวาทยกรที่จะมีครั้งแรกในประเทศไทยในวันที่ ๔ -๗ กุมภาพันธ์นี้ ติดตามได้ที่ www.okmd.or.th

มิวสิควีดีโอ Album Just Good Music ถ่ายทำโดย บัณฑิต อึ้งรังษี

2009-08-13T08:12:00.000+07:00

วันอาทิตย์ที่ผ่านมา กำลังเล่นกับเด็ก ๆ โดยเปิดเพลงจากอัลบั้ม Just Good Music อยู่ในแบคกราวนด์ พอเขาได้ยินเสียงเพลง William Tell ก็สนุกกันใหญ่ เลยถ่ายวีดีโอเก็บไว้เป็นมิวสิควีดีโอแบบขำ ๆ ไม่รู้เป็นอะไร เด็กทั่วโลกมีปฎิกริยากับเพลงนี้ของRossini

ดนตรีที่ช่วยเด็ก ๔๐๐,๐๐๐ คนพ้นจากความยากจนและอาชญากรรม

2009-07-03T11:47:00.000+07:00

บทความนี้มาจากหนังสือพิมพ์ กรุงเทพธุรกิจ ฉบับวันที่ 10 มกราคม 2551

(บทความมตอนที่ ๑ เกี่ยวกับ El Sistema หรือ The System ของประเทศเวเนซูเอล่า)
ขอน้อมระลึกถึง พระมหากรุณาธิคุณ สมเด็จพระพี่นาง
(สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์)

คน ไทยเราส่วนใหญ่ก็พอจะทราบกันว่าสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ ท่านทรงโปรดดนตรีคลาสสิกมากด้วยพระทัยจริง ทั้งยังมีความมุ่งมั่นในการสนับสนุนวงการนี้ ถึงขนาดพระราชทานทรัพย์ส่วนพระองค์ เพื่อเสริมสร้างบุคลากรไทยในด้านนี้ให้ทัดเทียมกับประเทศที่เจริญแล้ว
ผม เองมีโอกาสได้สนทนาปฏิสันถารกับท่านเป็นการส่วนตัว ๕ ครั้งด้วยกัน (๓ ใน ๕ ครั้งนั้นเป็นระหว่างพักครึ่งหรือหลังคอนเสิร์ตผมที่ท่านได้ให้เกียรติมาฟัง ) แต่ละครั้งก็ได้คุยกันเรื่องเกี่ยวกับดนตรีคลาสสิกกับอนาคตเยาวชนไทยของเรา
ผม คิดว่ากว่า ๙๙ % ของคนไทยทั้งประเทศยังเห็นว่าเรื่องดนตรีคลาสสิกเป็นเรื่องไกลตัวของเขาเอง มาก เป็นวัฒนธรรมต่างชาติมากกว่า ทั้งอาจไม่เข้าใจถึงเหตุผลที่พระองค์ท่านทรงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก เป็นพิเศษ
เราพอจะเห็นว่า การที่พระองค์ท่านสนับสนุนเรื่องการแพทย์นั้น ช่วยสังคมได้อย่างไร แต่การที่ท่านสนับสนุนเรื่องดนตรีคลาสสิกนั้น ดูเหมือนน่าจะเป็นเพื่อการสุนทรียภาพส่วนบุคคลของแต่ละคนมากกว่า ไม่น่าจะเกี่ยวกับการช่วยสังคมส่วนรวม
เพื่อตอบโจทย์ข้อนี้ ผมขอเล่าเรื่องความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของรัฐบาลเวเนซูเอล่า ที่เขย่าวงการดนตรีคลาสสิกโลก รวมทั้งได้รับความสนใจอย่างมากมายจากสำนักข่าวยักษ์ใหญ่แทบทุกสำนักของโลก เช่น CNN, Associated Press, New York Times, Los Angeles Times, BBC, NHK และรวมทั้งสื่อนานาชาติอื่น ๆ กว่าร้อยสื่อ ทั้งยังไม่นับบทความจำนวนนับไม่ถ้วนทางอินเตอร์เนท (ลอง google คำว่า “El Sistema Venezuela” สิครับ (ภาษาสเปน El Sistema = The System) มีถึง 744,000 hits)
ความสำเร็จอันนี้ ทำให้ภาพพจน์ของประเทศเวเนซูเอล่าในสายตาโลก ดีขึ้นอย่างมากมาย แม้จะมีการเมืองที่ผันผวน และมีผู้นำประเทศที่เป็นข่าวในด้านที่ไม่ค่อยจะดีเสมอ
เรื่องความสำเร็จ ที่ว่านี้เป็นข่าวที่ดังไปทั่วโลก (ไม่ใช่เฉพาะในวงการเพลงคลาสสิก) ในเวลาไม่ถึงปีที่ผ่านมิ และเป็นข่าวต่อเนื่อง ไม่ใช่ฉาบฉวย แต่เมืองไทยยังไม่ค่อยมีคนทราบเรื่องนี้
เป็นเรื่องของการที่รัฐบาลของ ประเทศที่มีคนยากจนมากมายอย่างประเทศเวเนซูเอล่า (คนยากจน ๓๓% ของพลเมือง ๒๖ ล้านคน) ได้แก้ปัญหาสังคมที่ตามมาจากความยากจน ด้วยวิธีที่ไม่เหมือนใคร แต่สำเร็จมากเกินความคาดหมาย แบบคุ้มเหลือคุ้ม
คือ การให้เครื่องดนตรีแก่เด็กด้อยโอกาสและยากจนเหล่านั้นได้มีโอกาสเรียนดนตรีฟรี !
เด็กเหล่านี้ ๙๐% มาจากสลัมที่ยากจนที่สุดของประเทศเวเนซูเอล่า มีอาชญากรรม ฆาตกรรมและยาเสพติดเกิดขึ้นตลอดเวลา
พ่อแม่ของเด็กเหล่านี้ (ซึ่งแน่นอน ก็ยากจนเหมือนกัน) กลับกลายเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเบโธเฟ่น โมสาร์ท ไชคอฟสกี้ ไปโดยปริยาย
ใครว่าเพลงคลาสสิกต้อง “ปีนบันได” ฟัง !
เด็ก และพ่อแม่ที่ยากจนเหล่านี้ ดึงเอาเพลงคลาสสิก “ปีนบันไดลงมา” เพื่อช่วยเขาให้มีชีวิตใหม่ มีความหวังในอนาคต และสร้างการศึกษาและทักษะ เพื่อที่จะให้ตนเองพ้นจากความยากจนได้สำเร็จ
ในขณะนี้ ภายหลังจากที่ก่อตั้งโครงการนี้ ๓๐ ปี มีเด็กที่ได้เรียนดนตรีแล้วกว่า ๔๐๐,๐๐๐ คน (จากพลเมือง ๒๖ ล้านคน นับเป็นเปอร์เซนต์ที่สูงมาก ๆ) นั่นหมายความว่า โครงการนี้ช่วยเด็กกว่าที่ ๔๐๐,๐๐๐ คนที่มีโอกาสติดยาเสพติด ก่ออาชญากรรม ปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์ ค้าประเวณี หรือเข้าเรือนจำ ให้มาใช้เวลาทำในสิ่งที่สร้างสรรค์ ทำงานเป็นทีมเวิร์ค คือ การเล่นดนตรีในวงออร์เคสตร้า (แต่ละวงประมาณ ๑๐ ถึง ๒๐๐ คน)
สำหรับเด็กบางคน เหมือนกับ “ดึงเอาปืนออกจากมือเด็กเหล่านี้ แล้วเอาเครื่องดนตรีใส่มือเขาแทน”
คน ส่วนใหญ่อาจจะไม่ทราบว่า การเล่นดนตรีในวงออร์เคสตร้า ๙๐% ของงานคือการซ้อม ไม่ใช่การแสดง ทั้งซ้อมส่วนตัวและซ้อมกับวง ซึ่งต้องใช้ระเบียบ การบังคับตนเอง และการเรียนรู้ที่จะทำงานร่วมกันอย่างสามัคคี
นอกจากนี้ สิ่งที่เด็กเหล่านี้ได้จากการเล่นดนตรีในวงออร์เคสตร้านั้น คือ การเรียนรู้นิสัยและค่านิยมที่ดีต่าง ๆ ที่จะช่วยให้เขาเป็นสมาชิกที่ดีของสังคมในภายภาคหน้า เช่น ความรับผิดชอบ การทำงานเป็นทีม ความเคารพซึ่งกันและกัน ความร่วมมือกัน การรู้จักการทำงานหนักเพื่อบรรลุเป้าหมาย รวมทั้งจรรยาบรรณ (work ethics) และวินัยในการทำงาน
นี่ยังไม่นับถึงประโยชน์ทางปัญญาที่แต่ละคนได้รับ ไม่ว่าจะเป็นการตั้งสมาธิ ความจำ และการพัฒนามันสมอง (คิดว่าคนส่วนใหญ่คงรู้ทั่วไปแล้วว่า ดนตรีคลาสสิกได้รับการพิสูจน์อย่างไม่มีข้อสงสัย หลายครั้งแล้วว่า ช่วยพัฒนาไอคิวของเด็ก เด็กได้เรียนดนตรีในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี มีการพัฒนาสมองที่แตกต่างกับเด็กที่ไม่ได้เรียน สำหรับรายละเอียดผลงานการวิจัยชิ้นหนึ่ง กรุณาดูได้ที่ http://www.sciencedaily.com/releases/2006/09/060920093024.htm )
สรุป ภาพรวมก็คือ เงินที่นำมาใช้ในโครงการนี้แทนที่จะนำไปซื้ออาหารให้คนยากจนไปเฉย ๆ แต่กลับสอนเขาถึงอุปนิสัยแห่งการทำงาน สร้างสิ่งแวดล้อมในสังคมที่น่าอยู่ และพัฒนาตัวบุคคล ที่จะช่วยให้เขาช่วยตนเองได้ในอนาคต
เข้าตามสุภาษิตที่ว่า “Give a man a fish, you feed him for a day. Teach a man to fish, you feed him for a lifetime.”
(“ให้ปลาแก่คน คุณเลี้ยงเขาหนึ่งวัน สอนให้เขาตกปลา คุณเลี้ยงเขาทั้งชีวิต”)
ผลก็คือ สภาพสังคมของประเทศเวเนซูเอลาที่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นอย่างมหัศจรรย์
เด็ก จำนวนมากที่ผ่านโครงการนี้ แม้ต่อมาไม่ได้เป็นนักดนตรีอาชีพ หรือทำงานเกี่ยวกับดนตรี ก็ได้นิสัยในการทำงานที่ดีติดตัวไป เป็นบุคคลที่ประสบความสำเร็จ หลุดพ้นจากความยากจนที่มาจากกำเนิด
โครงการ นี้ประสบความสำเร็จจนปัจจุบันนี้มีประเทศถึง ๒๓ ประเทศที่นำเอาโครงการนี้ไปใช้ ทั้งในประเทศที่ก้าวหน้า เช่น สกอตแลนด์ สหรัฐอเมริกา ฯลฯ และประเทศที่ยากจนเช่น เม็กซิโก
แต่ประเทศไทยของเรายังแทบไม่มีใครทราบเรื่องนี้เลย!
(ผม ขอตั้งข้อสังเกตว่า วัฒนธรรมเพลงคลาสสิกไม่ใช่วัฒนธรรมประจำชาติของเวเนซูเอล่า เพราะคีตกวี (นักแต่งเพลงคลาสสิก) ส่วนใหญ่เป็นชาวยุโรป แต่วัฒนธรรมเพลงคลาสสิก ในสายตาของนานาชาติ ถือว่าเป็น “มรดกของมนุษยชาติ”ทั้งมวล ไม่จำกัดเชื้อชาติ เป็นภาษาสากล เป็นดนตรีที่คนทั่วโลกฟังได้โดยไม่ต้องห่วงว่าเป็นภาษาอังกฤษ ภาษาอินเดีย ญี่ปุ่น เกาหลี ไทย ฯลฯ)
ลองนึกภาพว่าถ้าประเทศไทยทำได้แค่ หนึ่งในสิบของประเทศเวเนซูเอล่า เราจะมีคนยากจนน้อยลง ๔๐,๐๐๐ คน และมีสมาชิกที่รับผิดชอบของสังคมเพิ่มขึ้นในจำนวนเท่ากัน
ผมคิดว่า พระองค์ท่านพระพี่นาง ฯ คงจะยินดีเป็นอย่างมากแน่ ถ้าในอนาคตเราสามารถสร้างระบบที่ สิ่งที่ท่านรักสิ่งหนึ่ง (ดนตรีคลาสสิก) เป็นประโยชน์อย่างยิ่งยวดแก่สิ่งที่ท่านรักอีกสิ่งหนึ่ง (สังคมไทย) และทั้งสองอย่างก็พัฒนาควบคู่ไปด้วยกัน
เป็นการที่ทำให้ความทรงจำเกี่ยวกับท่านไม่เคยเสื่อมหายไปเลย !
บัณฑิต อึ้งรังษี เป็นวาทยกร (คอนดักเตอร์) ระดับนานาชาติ และได้รับตำแหน่งเป็นทูตวัฒนธรรมแห่งประเทศไทยจากกระทรวงวัฒนธรรม สำหรับข้อมูลเพิ่มเติม และการติดต่อ โปรดไปที่ www.BunditMusic.com

วิธีฟังดนตรีดี ๆ ( Just Good Music )

2009-07-02T09:24:00.000+07:00

วิธีฟังดนตรีดี ๆ
“Just Good Music” (บทความนี้มาจาก "กรุงเทพธุรกิจ" ฉบับวันที่ 29/6/2552)

ดนตรีดี ๆ

“ดนตรีมีแค่สองประเภท คือ ดนตรีดี ๆ กับดนตรีแย่ ๆ” – หลุยส์ อาร์มสตรอง, นักดนตรีแจ๊สชื่อดังชาวอเมริกัน

ผมเห็นด้วยกับคำกล่าวข้างบนนี้ ไม่จำเป็นที่เพลงคลาสสิกจะเพราะน่าฟัง คุณภาพดีไปหมดทุกเพลง (ลองไปหาฟังเพลงบางเพลงที่ไม่ค่อยดังของเบโธเฟ่นสิครับ แล้วคุณจะเข้าใจที่ผมพูด) ในขณะเดียวกัน เพลงป๊อปที่เขียนมาดี ๆ ก็มีเยอะแยะ (ผมชอบ Sting, Queen, The Beatles, Cole Porter, สุนทราภรณ์ ฯลฯ) และผมชอบเพลงแจ๊สบางประเภทมาก

แต่จุดเด่นของดนตรีคลาสสิกคือ มันถูกพิสูจน์มาแล้วด้วยกาลเวลา เป็นที่นิยมมาหลายร้อยปี และที่เด่นอีกอย่างหนึ่งคือ ไม่มีเชื้อชาติหรือภาษา คนจีนก็ฟัง คนเกาหลีก็ฟัง ฝรั่งก็ฟัง ญี่ปุ่นก็ฟัง

ผมหลงใหลในดนตรีคลาสสิกมาตั้งแต่วัยรุ่น หลงรักอย่างหัวปักหัวปำ เหตุผลก็เพราะ มันเป็นดนตรีที่ฟังแล้วไม่ใช่ซาบซึ้งแค่หัวใจ แต่มันลึกไปถึงจิตวิญญาณและทำให้ผมรู้สึกอิ่มเอิบ จนถึงกับอยากใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่กับมัน และยิ่งมารู้ทีหลังว่า มันยังเป็นดนตรีประเภทเดียวที่ยอมรับกันทั่วโลกว่าเป็นสิ่งดีและมีประโยชน์กับชีวิตมนุษย์ในหลาย ๆ ด้าน ก็ยิ่งทำให้รู้สึกว่า การใช้ชีวิตกับดนตรีคลาสสิกเป็นทางเลือกที่ถูกสำหรับผมแล้ว

อัลบั้ม JUST GOOD MUSIC
เป็นสิ่งที่พิสูจน์กันอย่างไม่มีข้อสงสัยมานานแล้วว่า ดนตรี มีอิทธิพลต่อมนุษย์อย่างมหาศาลทั้งในทางดีและทางไม่ดี ดนตรีบางประเภทสามารถสร้างอารมณ์ให้คนก้าวร้าวถึงขนาดตีกันในระหว่างชมคอนเสิร์ต หรือมีเนื้อเพลงที่ทำให้คนหรือเยาวชนมีพฤติกรรมและความคิดทางลบ เช่น ดนตรีที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับยาเสพติด เซ็กส์ และความรุนแรงต่าง ๆ ฯลฯ
แต่ดนตรีดี ๆ ก็มีผลดีมหาศาลต่อมนุษย์ มันสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้ เปลี่ยนอารมณ์ให้ดีขึ้น กระปรี้กระเปร่าขึ้น ฉลาดขึ้น มีสมาธิมากขึ้น หรือสามารถสื่ออารมณ์อื่น ๆ เช่น ความเศร้า ความรัก ความฮึกเหิม ฯลฯ อัลบั้มนี้เป็นการเชื้อเชิญคุณสู่โลกของดนตรีดี ๆ ให้คุณได้สัมผัสกับศักยภาพของมัน[1]

“คำบ่น” เกี่ยวกับดนตรีคลาสสิก

ผมพอเข้าใจว่า อุปสรรคบางอย่างของดนตรีคลาสสิกที่ทำให้คนทั่วไปเข้าถึงยาก คือ ความยาวของเพลง (ทำไมต้องนานเป็นชั่วโมงด้วยนะ?), หาทำนองที่คุ้นหูไม่เจอ, ไม่มีเสียงคนร้อง (บางครั้งมี แต่ร้องเป็นภาษาอะไรเนี่ย?) , ฟังแล้วเบื่อ, ฟังแล้วง่วง, ฟังแล้วเครียด, จำชื่อเพลงไม่ค่อยได้ (เช่น Mozart Symphony No. 25, in G minor, K. 183 ใครจะไปจำได้? ผมเองยังจำไม่ได้เลย คอนดักท์มันมาเป็นสิบๆรอบแล้ว), พิธีรีตรองมากมายเวลาฟังคอนเสิร์ต (ตบมือตอนไหนนะ?, ต้องแต่งตัวหรู ๆ ไปดูด้วยหรือเปล่า?), ไม่เข้าใจว่าฟังยังไงแล้วเพราะ, มีแต่คนแก่ฟังมั้ง, เป็นดนตรีของพวกไฮโซเท่านั้น, ต้องมีการศึกษา ไม่งั้นฟังไม่รู้เรื่องหรอก ฯลฯ

ฟังดนตรีคลาสสิกให้ได้รส
ผมคิดว่า การฟังดนตรีคลาสสิกให้ได้อรรถรส มีปัจจัยสำคัญสองอย่าง คือ หนึ่ง ใช้หัวใจฟัง เลือกฟังเฉพาะเพลงที่ตนเองชอบ เพลงไหนไม่ชอบก็ไม่ต้องฟัง (เพลงคลาสสิกไม่ใช่เพราะทุกเพลง บางเพลงไม่เพราะจะไปเสียเวลาฟังมันทำไม) เพลงที่เพราะสำหรับคนหนึ่ง อาจไม่เพราะสำหรับอีกคนก็ได้

สอง ฟังซ้ำ ๆ เพลงไหนชอบก็ฟังมันบ่อย ๆ เข้า ยิ่งฟังจะยิ่งได้อรรถรสมากขึ้น เป็นธรรมชาติของสิ่งดี ๆ ที่คุณจะเห็นคุณค่ามันมากขึ้นในแต่ละครั้งที่ได้สัมผัส ธรรมชาติของดนตรีคลาสสิกเป็นอย่างนั้น

แค่นั้นเอง อย่าไปคิดว่าต้องศึกษาหาความรู้อะไรก่อนถึงจะซาบซึ้งกับมันได้ ปล่อยให้ความรักของคุณ “โต” ตามธรรมชาติ เพราะเมื่อคุณยิ่งรักสิ่งใด ก็อยากจะหาความรู้เกี่ยวกับมันมากขึ้นเอง

คนบางคน อยากเข้าถึงเพลงคลาสสิกโดยพยายามใช้ “สมอง” เข้าใจก่อน แล้วหัวใจตามมาทีหลัง (“มันเพราะยังไงฟะ?) มีนักวิชาการดนตรีคลาสสิกทำอย่างนี้มากมาย บางครั้งก็ไปเน้นเรื่องพิธีรีตอง (“ห้ามตบมือตอบจบท่อนนะ! ต้องแต่งตัวหรู ๆ ไปดูคอนเสิร์ตนะ! ฯลฯ) ทำให้คนที่อยากฟังดนตรีคลาสสิกเขาไม่อยากแม้จะเริ่ม เพราะมี “อุปสรรค” มากมายเหลือเกิน และการตบมือตอนไหน ก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญด้วย สำหรับผม ขอให้คนฟังดนตรีที่เราเล่นแล้วเขาอิ่มเอิบใจ ถ้าเขาชอบจนถึงขนาดอยากตบมือให้ผมกับวงระหว่างเราเล่น ผมยิ่งดีใจ คอนดักเตอร์บางคนทำตาเขียวใส่คนดูถ้าคนดูตบมือผิดที่ (มีครับที่เมืองนอก) มิน่าเล่า ทำไมคนทั่วโลกคิดว่า ดนตรีคลาสสิกมัน “ต้องปีนกระไดฟัง” (แล้วก็เลยไม่ฟังมันซะเลย!)

สำหรับผม ถ้าดนตรีเข้าไม่ถึง “หัวใจ” คนแล้วก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าดนตรีชนิดไหน หรือนักดนตรีคนไหน ไม่ทำให้คนฟังมีอารมณ์คล้อยตาม --ให้พวกเขาตื่นเต้น ร้องไห้ อารมณ์ดี สนุก มันส์ ขนลุก รู้สึกเหมือนได้พบพระเจ้า[2] เหมือนได้อยู่อีกโลกหนึ่ง[3] ฯลฯ ดนตรีนั้นหรือนักดนตรีคนนั้นก็ “ล้มเหลว”

ยกตัวอย่างเช่น ถ้านักดนตรีคนไหนเล่นโน้ตสี่ตัวแรกของซิมโฟนีหมายเลข 5 ของเบโธเฟ่นแล้ว ไม่ทำให้คนฟังรู้สึกอะไรเลย ไม่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น หรือ ขนลุก หรืออะไรสักอย่างได้ การอธิบายโน้ตหรือประวัติศาสตร์ดนตรีหรือแจกแจงว่าทำไมถึงควรจะฟังเพลงนี้ ก็ไม่มีประโยชน์ ไม่ช่วย

สรุปแล้ว หาเพลงที่เข้าถึงหัวใจคุณก่อนเป็นอย่างแรก อาจเป็นทำนองที่โดนใจ จังหวะที่เร้าใจ เสียงกระหึ่มของวงออร์เคสตร้าที่เล่นพร้อมกันทั้งวง ฯลฯ แล้วก็ฟังเพลงนั้นแหละ บ่อย ๆ (ตอนเด็ก ๆ ผมทำแผ่นรวมฮิตให้กับตนเอง โดยตัดเอาตอนที่ “น่าเบื่อ อืดอาด” ออกหมด แล้วฟังเป็นร้อย ๆ รอบ)
บัณฑิต อึ้งรังษี เป็นคอนดักเตอร์ระดับโลก บทความข้างบนคัดมาจาก booklet ของอัลบั้มใหม่ของผู้เขียน “Just Good Music” วางจำหน่ายที่ซีเอ็ด และ B2S
สำหรับการรวบรวมเพลงคลาสสิกที่มีประโยชน์ต่อชีวิตในด้านต่าง ๆ โดยเฉพาะการพัฒนาสมอง ผมแนะนำซีดี Mozart Effect ซึ่งเป็นที่นิยมมากในอเมริกา
[2] ลองฟัง Hallelujah Chorus ของ Handel สิครับ
[3] ดนตรีของโมสาร์ททำให้ผมรู้สึกอย่างนั้น !

ชาวหาดใหญ่ คบบัณฑิต

2009-06-15T16:53:00.000+07:00

The Power of Imagination

2009-05-07T21:18:00.001+07:00

The
Power of Imagination

Imagination rules the world -- Albert Einstein

จินตนาการครองโลก

Imagination is more powerful than knowledge. – Albert Einstein

จินตนาการสำคัญกว่าความรู้

จะไม่มีใครที่เข้าใจถึงพลังอันยิ่งใหญ่ของการจินตนาการ เท่ากับคนที่ใช้มันมาแล้ว มันเป็นพลังแห่งการสร้างสรรค์สิ่งต่าง ๆ ที่ยังไม่เคยเกิดมาก่อน และมักจะเกิดจากการไม่พอใจในสภาวะเดิม ๆ ที่ไม่ดี

มันเป็นความลับชิ้นหนึ่ง ในการสร้างสิ่งที่ไม่น่าเป็นไปได้ โดยการออกแรงน้อยกว่า

ความลับชิ้นนี้ ไอน์สไตน์เข้าใจและพยายามบอกเรา

ผมก็ได้เข้าใจจากเรียนรู้ที่จะใช้มัน ในระยะเวลา 20 กว่าปีที่ผ่านมา

ในฐานะคนที่ใช้พลังแห่งการจินตนาการสร้างหลายสิ่งให้เป็นความจริงในชีวิต ผมรับประกันได้ว่า...

คนที่มีความสามารถหรือต้นทุนชีวิตน้อย แต่มีจินตนาการ

ดีกว่า

คนที่มีความสามารถหรือต้นทุนชีวิตมาก แต่ไม่มีจินตนาการ

ผมเป็นคนประเภทแรก และอยากจะใช้สื่อการ์ตูนสอนเด็กไทยรุ่นใหม่ให้เห็นอำนาจอันยิ่งใหญ่ของการใช้จินตนาการ

ให้พวกเขาเข้าใจว่า..

ตราบใดที่จินตนาการของเขาชัดเจน และ "ใช่"ต้วตนของเขา ความสามารถในการทำให้จินตนาการนั้นเป็นความจริง พัฒนากันได้

ผมรู้อย่างแน่นอนว่า...อะไรก็ตามที่ผมทำสำเร็จ ที่ดูเหมือนว่าไม่น่าจะเป็นไปได้

ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะพรสวรรค์ทางดนตรี เพราะคนที่มีพรสวรรค์มากกว่าผมก็มีอยู่มากมายในโลกนี้

ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะต้นทุนทางครอบครัว เพราะนักดนตรีคลาสสิกที่ร่ำรวยกว่า ฉลาดกว่าผม ก็มีอยู่มากมายในโลกนี้

แต่เกิดขึ้นจากสิ่งนี้เป็นสิ่งสำคัญที่สุด

นั่นคือ...

พลังแห่งการจินตนาการ

ตัวอย่างเช่น....

ตอนเป็นวัยรุ่น เราชินตากับการที่ฝรั่งมาคอนดักท์คนไทย เป็นหัวหน้าคนไทย
...เป็นภาพที่ผมไม่ค่อยพอใจ
ในหัวผมเริ่มจินตนาการเห็นภาพที่ไม่เคยมีนักดนตรีคนไหนคิดมาก่อน คือ ผมคนไทยคอนดักท์ฝรั่งทั้งวง (ซึ่งผมทำมาเกือบ 20 ปีและเกือบ 400 คอนเสิร์ตแล้ว)
ผมเคยตัวสั่นเมื่อต้องไปยืนต่อหน้าเพื่อนหน้าชั้น
...เป็นภาพที่ผมไม่ค่อยพอใจ
ผมจึงจินตนาการว่า วันหนึ่งผมจะยืนต่อหน้าฝรั่งทั้งวง และบอกเขาว่า ต้องเล่นดนตรีอย่างไร (จึงทำให้ต้องพยายามพัฒนาความสามารถในการพูดในสาธารณชน และการพูดภาษาอังกฤษ)
ตอนเป็นเด็ก ผมดูทีวี หรือสื่อต่างประเทศ ไม่ค่อยมีคนไทยได้รับการยกย่อง ส่วนใหญ่จะเป็นข่าวไม่ดี
ผมจินตนาการในหัวว่า ผมจะได้ลงปกหนังสือพิมพ์สำคัญ ๆ ต่าง ๆ ของโลก ในเรื่องที่ดี และเรื่องที่ทำชื่อเสียงให้ประเทศ
ตอนเป็นวัยรุ่น ผมเดินผ่านแผงหนังสือต่าง ๆ ก็จะเห็นว่า คนได้ลงปกนิตยสาร มักจะเป็นคนรวย ดารานักร้อง หรือคนที่มีชาติตระกูล เป็นเจ้าของกิจการตั้งแต่ยังหนุ่ม นักดนตรีคลาสสิกไทยก็รู้จักกันอยู่ในวงแคบมาก

ผมไม่พอใจ คิดว่ามันไม่แฟร์ ...
...ผมจินตนาการว่า ตนเองจะลงปกนิตยสารต่าง ๆ จากการเป็น "ตัวตน" ของตนเอง คือคอนดักเตอร์ (เป็นเรื่องที่ ทุกคนคิดว่า "เป็นไปไม่ได้" ในตอนนั้น แต่ตราบใดที่ในหัวของเรา เราจินตนาการได้ "มันก็เป็นไปได้" )
นักดนตรีคลาสสิก ไม่ว่าที่ไหนในโลก ไม่ว่าจะดังแค่ไหน ไม่ค่อยมีใครรู้จักในระดับ star
ผมจินตนาการว่า ผมจะมีแฟน ๆ รุมล้อมในแต่ละครั้งที่ปรากฎตัวในสาธารณชนแต่ละครั้ง (ไม่น่าจะเป็นไปได้ ไม่ว่าที่ไหนในโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมืองไทย แต่ก็เป็นไปแล้วครั้งแล้วครั้งเล่า สำหรับนักดนตรีคลาสสิกคนนี้)

ยิ่งไปกว่านั้น คอนดักเตอร์ ไม่ว่าจะในประเทศไหน จะไม่ค่อยมีแฟน ๆ สนใจหวือหวา เท่าคนที่เล่นดนตรีเดี่ยว (เช่น star pianist, star violinist) เพราะภาพเป็นคนแก่คุมวง หรือเป็นอาจารย์
พูดง่าย ๆ คนทั่วไปไม่ค่อยสนใจคอนดักเตอร์ ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาทำ เท่ากับนักดนตรีที่เล่นเครื่องดนตรี หรือนักร้อง
ผมจินตนาการว่า จะเป็นคอนดักเตอร์คนแรก ๆ ที่มีฐานแฟนแน่นหนา มีอะไรน่าตื่นเต้น เดินไปไหนมีคนรุมล้อมขอลายเซ็น อยู่ในระดับ celebrity ไม่ใช่อาจารย์ประจำ
ตอนเรียนที่อเมริกา ผมสังเกตเห็นว่า คนที่ควงสาวฝรั่งสวย ๆ ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายฝรั่ง รูปร่างสูงใหญ่ ร่ำรวย เรียนเก่ง หรือไม่ก็เห็นชายฝรั่งควงสาวไทย
...ผมจินตนาการเห็นภาพตนเอง ได้สาวฝรั่งสวย ๆ มาเป็นคู่ครอง (เป็นความชอบส่วนตัว...จริง ๆ แล้วสาวไทยสวย ๆ ก็มีมากมาย ไม่น้อยหน้าชาติใดเลย)
คนไทยติดภาพว่า นักดนตรีหรือ ศิลปินไทย ไส้แห้ง ดูโทรม ๆ
...ผมจินตนาการ เห็นภาพว่า เป็นนักดนตรีที่มีฐานะ มีกินมีใช้สบาย ๆ มีคนเชิญไปแสดงทั่วโลก พักโรงแรมห้าดาว บินชั้นหนึ่ง ได้รับการปฏิบัติต่อ อย่าง VIP เป็นคนที่คนสังคมไทยนับถือยกย่อง

ทุกสิ่งที่ผมกล่าวมานี้ ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะผมเก่งกว่าคนอื่น หรือมีความสามารถมากกว่าเป็นทุนเดิม

ความสามารถทุกอย่างพัฒนาตามมา เมื่อจินตนาการชัดเจน ว่าอยากให้อะไรเกิดขึ้น

แม้สิ่งนั้น ยังไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในโลกนี้เลยก็ตาม

นี่แหละครับ

พลังแห่งจินตนาการ

ช่อง 9 พรุ่งนี้เช้า

2009-04-29T17:06:00.000+07:00

พรุ่งนี้เช้าพบกับผม และ สามผู้ประกาศข่าวชื่อดัง คุณกนก รัตน์วงศ์สกุล, คุณจอมขวัญ หลาวเพ็ชร และคุณสุวิช สุทธิประภา ในช่วง ตอมแมลงวัน (6.30 น.) กับประเด็นข่าวที่ผมให้ความสนใจ และมุมมองเกี่ยวกับหนังสือ ทางช่อง 9 ในรายการเช้าข่าวข้นคนข่าวเช้า ในเช้าวันที่30 เมษายน

วันพฤหัสบดีที่ 30 เมษายน 2552
เวลา 6:30 น.
ช่อง 9 รายการเช้าข่าวข้นคนข่าวเช้า

Perfect Sunday

2009-04-26T23:50:00.000+07:00

หมู่นี้ไม่มีสมาธิทำงาน เพราะลูกสามคนน่ารักสุด ๆ วัน ๆ ผมไม่ทำอะไร นั่งมองเขาเล่น หรือเล่นกับเขา แล้วก็ตามถ่ายวีดีโอ นี่เป็นตัวอย่างบางอัน

สร้างเหตุให้เกิดผล

2009-04-21T11:05:00.000+07:00

อนาคตของประเทศเรา

2009-04-11T22:52:00.000+07:00

วันนี้เป็นวันที่เศร้าที่สุดวันหนึ่งของผม

ผมเห็นในทีวี ช่อง CNN กับ BBC ข่าวเกี่ยวกับประเทศไทย

เห็นคนไทยรบกันเอง และทำลายประเทศ

ภาพพจน์ประเทศย่ำแย่

สายตาที่โลกมองคนไทยนั้น บอกตรง ๆ ว่า ผมอายมาก!

เมื่อไหร่ที่เหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้ผ่านไป

สิ่งหนึ่งที่เราต้องทำ คือ สอนคนไทยรุ่นใหม่

คนที่มีความเคารพกฎหมาย--respect the rules of laws.

เราสร้างอนาคตด้วยการสร้างคน

วันนี้ หัวใจผมร้องไห้ !

“ผจญภัย” ในอิตาลี

2009-04-09T11:41:00.001+07:00

เล่าเรื่อง การ "ผจญภัย" ในอิตาลี

สัปดาห์นี้ ผมมากำกับวงออร์เคสตร้าที่ประเทศอิตาลี

ลงจากเครื่องบินที่มิลาน ก็ได้เรื่องทันที

ก่อนจะเรื่องว่า "ได้เรื่อง" อย่างไร ขอเล่าเรื่องเกี่ยวกับเมืองมิลานก่อน

ผมเคยเล่าไปแล้วว่า* มิลานเป็นเมืองของอิตาลีที่ผมไม่ชอบเอามาก ๆ เพราะเป็นเมืองที่มีบรรยากาศทำให้ผู้คนรู้สึกเศร้าหมอง ด้วยเหตุผลหลายประการ และไม่ใช่ผมรู้สึกคนเดียว คนอิตาเลียนหลายคนก็พูดเหมือนผม เพื่อนชาวอิตาเลียนของผมหลายคน ใช้คำว่า "brutto" (ugly) ในการบรรยายถึงเมืองมิลาน อาจเป็นเพราะว่า มี smog อยู่เสมอ บรรยากาศครึ้ม ๆ มืด ๆ ทึม ๆ ตลอดเวลา ตึกรามบ้านช่องก็ไม่ค่อยมีสีสดใส มองไปทางไหน ผู้คนก็ไม่ค่อยยิ้มแย้มแจ่มในเหมือนที่ผมเคยเห็นในเมืองอื่น ๆ ของอิตาลี

สองสามปีก่อน ผมกับครอบครัวเคยอยู่มิลานเป็นเวลานานหลายเดือน เพราะมีงานที่อิตาลีบ่อย จึงใช้มิลานเป็นศูนย์กลางของการทำงานอยู่พักหนึ่ง

ต้องยอมรับว่า ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เป็น "หลุมดำ" ของชีวิตผมกับครอบครัวในต่างประเทศเลยทีเดียว !

เมืองมิลานเป็นเมืองธุรกิจ เป็นเมืองใหญ่ที่มีคนเข้ามาทำงานจากต่างประเทศมากมายในทุกระดับชั้น มีคนระดับกรรมกรจำนวนมากมาจากอัฟริกาและเอเชีย โดยเฉพาะคนจีน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนจนอพยพเข้ามา ทำมาหาเลี้ยงชีพในระดับกรรมกร หรือขายของถูก หรือเปิดร้านอาหาร

เป็นเพราะว่าผมมีเพื่อนสนิทหลายคนเป็นคนอิตาเลียน จึงพอจะเข้าใจมุมมองของคนอิตาเลียนที่มีต่อชาวจีนที่มีทำมาหากินในประเทศของเขา

หลายคนบ่นว่า คนจีนมาทำให้ประเทศของเขาดูไม่สวยไม่งาม (ยกเว้นจากมิลานแล้ว เมืองอื่น ๆ ในอิตาลี ไม่ว่าจะเป็นเมืองเล็กเมืองใหญ่ มีความสวยงามมาก เขาจะเอาใจใส่ แล้วให้ความสำคัญกับความสวยงามของตึกรามบ้านช่องมาก) เพราะเวลาคนจึนมาเปิดร้านขายของถูก ๆ ที่นำเข้ามาจากเมืองจีน ก็ไม่สนใจทำหน้าร้านให้สวยงาม ส่วนใหญ่ร้านค่อนข้างจะดูยุ่งเหยิง

คนอิตาเลียนประเภทที่ไม่ค่อยมีการศึกษา หรือ ไม่ค่อยได้เจอคนเอเชีย ก็จะแยกแยะไม่ออกว่า คนเอเชียมีหลายประเภท และหลายระดับ แต่กลายเป็นว่าบางคนมองคนเอเชียด้วยสายตาดูถูก และบางครั้งก็แสดงออกถึงทัศนคติอย่างนั้น

ตอนนี้มาเข้าเรื่องว่าผม "ได้เรื่อง" อย่างไร

ครั้งนี้ ผู้จัดการวงไม่ได้ส่งคนมารับ ผมออกจากสนามบินจึงขึ้นรถเวียน (shuttle bus) เพื่อจะไปต่อรถไฟที่สถานีรถไฟกลางของเมืองมิลาน

พอก้าวขึ้นรถบัส ก็ถูกดักโดยคนขับรถบัส แต่งตัวปอน ๆ สกปรกนิดหน่อย

แล้วก็พูดเป็นภาษาอิตาเลียน ไล่เหมือนหมูเหมือนหมาว่า "ลงไปก่อน ยังขึ้นมาไม่ได้ ไป ไป ไป"

คงเป็นเพราะเขาคิดว่า ผมเป็นคนจีนที่พูดภาษาเขาไม่ได้ อยู่ในประเทศเขา เป็นพลเมืองชั้นสอง

หน้าตาผมก็เหมือนคนจีนอยู่แล้ว ก็ไม่แปลกที่เขาจะคิดอย่างนั้น

แต่ที่ "รับไม่ได้" ก็คือ การปฏิบัติต่อชาวต่างชาติ (เอเชีย) อย่างหยาบคาย

และเขาก็คงไม่ทราบด้วยว่า ผมพูดภาษาอิตาเลียนได้พอสมควร

แน่นอน ถึงตอนนั้นผมก็เริ่มฉุน

จึงจ้องหน้าคนขับรถคนนั้นแบบดุ ๆ แล้วพูดเสียงกร้าวตอบว่า "Gentile, per favore!"

แปลเป็นภาษาอังกฤษว่า Nicely, please!

หรือ ภาษาไทย "พูดดี ๆ ก็ได้ครับ (โว้ย) !"

คนขับรถคนนั้น เปลี่ยนกิริยามารยาททันที และกล่าวเสียงอ่อย ๆ ว่า

"Parla italiano!" หรือ "อ้าว พูดอิตาเลียนได้ด้วย !"

จากนั้นก็พูดจาดีขึ้นมาก

มีอีกครั้ง ไปทานอาหารที่ร้านอาหารหรู ๆ ในประเทศอิตาลี

เจ้าของร้าน เห็นผม ก็คงนึกอีกว่าเป็นคนจีนเข้ามาเร่ขายของในร้านเขา หรือ ประเภทไม่ค่อยมีสตางค์

เห็นผมเข้ามา เขาก็ทำท่าที "ข่ม"ทันที คุยกับเราเหมือนกับเราอยู่ในระดับที่ต่ำกว่าของสังคม

ผมยอมไม่ได้ !

ระหว่างนั่งรออาหาร ผมเอาโน้ตของคอนดักเตอร์ที่เรียกว่า Score มากางเปิดเพื่อทบทวนบทเพลงที่ต้องคอนดักท์ในคืนนั้น

เจ้าของร้านเห็นก็สนใจ เข้ามาถามว่าผมเป็นภาษาอิตาเลียนว่า เล่นดนตรีอะไร

ผมบอกว่าเป็น Direttore d'orchestra หรือ คอนดักเตอร์

เขาตกใจ ไม่นึกว่า คนเอเชียคนนี้กำลังจะควบคุมวงออร์เคสตร้าประจำเมืองของเขา

น้ำเสียง และ กิริยามารยาทเปลี่ยนไปทันที

และเริ่มคุยกันแบบให้เกียรติมากขึ้น

(ในยุโรป คอนดักเตอร์ได้รับการให้เกียรติจากสังคมพอสมควร ถือเป็นอาชีพที่ทุกคนรู้จักหมดว่าทำอะไร และมีความสำคัญทางวัฒนธรรมอย่างไร ในบางประเทศ เช่นเยอรมนีตะวันออกในสมัยก่อนรวมตัว คอนดักเตอร์เคิร์ท มาซัวร์ (Kurt Mazur) กล่าวกันว่า มีความสำคัญเป็นอันดับสองของประเทศ รองจากประธานาธิบดีของประเทศนั้น)

*เล่าในหนังสือ "๓๐ วิธีเอาชนะโชคชะตา"

เจอรูปที่หายไป

2008-12-28T02:48:00.000+07:00

เมื่อวานนี้ (21 ธค 2008) ผมกับแมรี่ได้ค้นพบสิ่งที่น่าตื่นเต้นสำหรับเราสองคนมาก นั่นคือ รูปตอนที่เราไปฮันนีมูนที่ยุโรปสามเดือน สมัยเมื่อเกือบแปดปีที่แล้ว ที่ว่าเป็นสิ่งค้นพบที่น่าตื่นเต้นก็เพราะว่า เราสองคนเสียใจคิดว่ารูปเหล่านั้นสาบสูญไปอย่างถาวรแล้ว เพราะเก็บรูปไว้ในคอมพิวเตอร์ Apple ของแมรี่ และคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นถูกขโมยไปตอนเรากลับจากฮันนีมูนมาอยู่อเมริกาแล้ว ข้อมูลสำคัญๆ เกี่ยวกับงานของแมรี่ก็หายไปด้วย แมรี่ร้องไห้ไปเป็นอาทิตย์

เราเช่ารถคันหนึ่งแล้วก็วิ่งทั่วยุโรปสามเดือน ค่ำไหนนอนนั่น ใช้จ่ายแบบประหยัด กินแมกโดนัลด์บ่อยมาก ดีที่แม้ปิดสี่เดือน (ฤดูการแสดงของวงอาชีพอเมริกันแค่แปดเดือนต่อปี) แต่ก็ยังมีเงินเดือนเข้ามาตลอด ชอบงานนี้ก็ตรงนี้แหละ ที่ทำงานแมรี่ก็ให้หยุดงานได้ เพราะเจ้านายแมรี่รักเขามาก (แต่ไม่ให้เงินเดือนตอนหยุดนะ) เที่ยวฮันนีมูนครั้งนั้นสนุกมาก ได้เห็นเมืองที่ไม่ค่อยเหมือนใคร ในยุโรปนั้น แม้เมืองเล็ก ๆ ก็น่าสนใจมากเพราะมีประวัติศาสตร์ยาวนาน และมีสถาปัตยกรรมที่น่าสนใจ มีเรื่องราวของมัน

ปารีส ประมาณปี ค.ศ. 2001

เมืองหนึ่งในสเปน จำชื่อไม่ได้แล้ว เป็นเมืองท่าเรือ สังเกตว่าผมใส่เสื้อตัวเดิม เพราะเดินทางไม่อยากเอาของไปเยอะ

มีครั้งหนึ่งที่เราไปดูคอนเสิร์ตด้วยกันในเทศกาลดนตรีในเมืองซาร์ลสเบิร์ก ประเทศออสเตรีย คอนดักเตอร์ที่แสดงก็มีชื่อเสียงพอสมควร คนในวงการรู้จักดี ชื่อ Roger Norrington ค่อนข้างจะบ้าๆ บ๊อง ๆ เล็กน้อย (จริง ๆ ไม่น้อย มากเลย) ชอบพูดตลกเวลาซ้อม และทำท่าตลก ๆ บ๊อง ๆ เวลาคอนดักท์ ประเด็นที่จะเล่าคือ เขาพยายามมาจีบแมรี่ตอนลับตาผม แล้วยังมาถามแมรี่ว่า คอนดักเตอร์แฟนยูน่ะ เก่งไหม (ตอนนั้นผมยังไม่ค่อยมีชื่อเสียง เขาไม่รู้จักผม แต่ผมรู้จักเขา)

แมรี่ ในชายหาดในยุโรป (ที่ไหนจำไม่ได้แล้ว) ตอนนั้นเธอย้อมผมเป็นสีอ่อน ปกติสีผมแมรี่เป็นสีน้ำตาล